Co roku w grudniu, kiedy wspominamy syntezatory wydane w ciągu ostatniego roku, przychodzi nam do głowy myśl:„Czy na pewno osiągnęliśmy szczyt?”. Z pewnością nie ma sposobu, aby przewyższyć innowacjami, z którymi mieliśmy do czynienia w tamtym roku?” Potem, nieuchronnie, nadejdzie styczeń podczas NAMM Show, zostanie wprowadzony na rynek nowy, innowacyjny syntezator i ponownie będziemy pod wrażeniem.
- CZYTAJ WIĘCEJ:Najlepszy sprzęt studyjny wydany w 2024 roku według recenzentów MusicTech
Przyjrzyjmy się więc syntezatorom i instrumentom z 2024 r., które będą musiały przebić liczbę wydawnictw w 2025 r.
Arturia AstroLab
Arturia AstroLab. Zdjęcie:Simon Vinall dla MusicTech Nie wszyscy muzycy chcą poświęcać swój wysiłek na naukę zawiłości syntezy i jej zastosowania w przypadku różnych instrumentów. To właśnie zmotywowało Arturię do stworzenia instrumentu programowego AnalogLab, który łączy setki presetów V Collection w zunifikowany instrument wyposażony w proste i przewidywalne makra do modyfikowania dźwięku.
AstroLab jest zatem AnalogLabem wbudowanym w dedykowany instrument sprzętowy. Pozwala zabrać ze studia na trasę ogromną bibliotekę syntezatorów i dźwięków AnalogLab bez konieczności dźwigania laptopa w podróż (ze wszystkimi związanymi z tym zagrożeniami).
Jednak AstroLab nie jest zwykłym, wstępnie ustawionym odtwarzaczem. Dzięki dedykowanym elementom sterującym makr AnalogLab, które same w sobie zostały starannie dostosowane w celu tworzenia użytecznych i skutecznych modulacji, pozwala muzykom odkrywać swoją kreatywność bez zagłębiania się w głębsze szczegóły techniczne syntezy.
Instrument wykończony jest w wyjątkowo wysokim standardzie, z szykowną elegancją, która nie będzie wyglądać nie na miejscu w portfolio wyposażenia wnętrz – wygląda naprawdę pięknie! Ale to piękno przeczy wytrzymałej, gotowej do jazdy w terenie solidności AstroLab.
Przeczytaj nasz wywiad z zespołem Arturii na temat wydania AstroLab.
Przeczytaj naszą recenzję AstroLab.
Oberheim TEO-5
Oberheim TEO-5. Zdjęcie:Simon Vinall dla MusicTech Mając 87 lat i pół wieku w branży, Tom Elroy Oberheim wie, czego potrzeba, aby zaprojektować syntezator. „Zawsze jest to kwestia myślenia o dźwięku, efektach i modulacji, ale mając na uwadze koszty” – wyjaśnił nam Oberheim. „To łamigłówka. Jeśli masz szczęście i wiesz, co robisz, możesz rozwiązać tę łamigłówkę na różne sposoby. Po 50 latach stajesz się w tym dobry”.
TEO-5 udowadnia, jakie to niedopowiedzenie. Instrument nazwany na cześć samego Oberheima zapewnia kwintesencję brzmienia i charakteru Obie (oraz, tak, Jump Van Halena dźwięk) dzięki grubym oscylatorom i oryginalnemu obwodowi filtra SEM. Wygląda też nieźle, z dobrze rozplanowanym panelem sterowania i wzorem w niebieskie paski nawiązującym do zabytkowych Oberheimów. Ale zaspokaja także potrzeby współczesnych producentów, oferując takie funkcje, jak efekty cyfrowe, X-mod oscylatora i sekwencjonowanie kroków.
„Gdybyśmy dokonali tego 30 lat temu, rządzilibyśmy światem” – mówi Oberheim.
Przeczytaj nasz pełny wywiad z Tomem Oberheimem na temat TEO-5.
Tempera kraba chrząszcza
Tempera kraba żuka. Zdjęcie:Simon Vinall dla MusicTech Nic nie widzieliśmy przez ostatnie 22 lata MusicTech przygotowała nas na Beetlecrab Tempera, która burzy całą koncepcję tego, czym jest instrument elektroniczny i jak należy na nim grać.
W istocie maszyna jest syntezatorem ziarnistym, dlatego tworzy dźwięk poprzez wyodrębnianie fragmentów audio – czyli ziaren – z próbki, a następnie zapętlanie i tonację tych ziaren w celu stworzenia nowych i oryginalnych przebiegów. Ale Tempera dzieli załadowaną próbkę na osiem równych części i traktuje każdy kawałek jako ziarniste źródło syntezatora. Kawałki/ziarna próbki są przypisywane kolejno do pionowych pasków dotykowych przycisków na matrycy kontrolnej 8×8, dzięki czemu każdy fragment może być wyzwalany jako niezależny głos.
Różne typy tygrysów, czyli „emitery”, modyfikują sposób odtwarzania fragmentu – jednorazowo, w pętli i tak dalej. Emitery mogą także aktywować inne emitery znajdujące się wokół nich. W ten sposób Tempera zapewnia fascynującą paletę dźwiękową, która aż prosi się o odkrycie, a rezultaty mogą zapierać dech w piersiach.
Temperę wyjątkowo trudno opisać, ale znacznie łatwiej ją zrozumieć dzięki demonstracji, więc koniecznie sprawdź, co z nią zrobili „synthfluencerzy” na YouTube… to niesamowite.
Przeczytaj nasz pełny wywiad z zespołem Beetlecrab na temat Tempera.
Moog Spectravox
Moog Spectravox. Obraz:Naciśnij Po przejęciu przez InMusic pod koniec 2023 r. czekaliśmy z zapartym tchem, co przyniesie nam zreformowany Moog w 2024 r. Odpowiedź nadeszła latem wraz z wydaniem Spectravox, rozszerzenia linii Mother półmodułowych instrumentów kompatybilnych z Eurorack.
Urządzenie ma podstawowy oscylator i pewne opcje modulacji, ale to filtr jest gwiazdą programu, dzięki czemu Spectravox jest mniej syntezatorem, a bardziej dedykowanym modułem przetwarzania.
Do filtrów rezonansowych dolno- i górnoprzepustowych dołączono osiem wąskopasmowych filtrów rezonansowych, których konstrukcja bazuje na klasycznym banku filtrów Moog 907. Separacja pasm jest ustawiona zgodnie z oryginalnymi specyfikacjami Vodera, wczesnego prekursora wokodera, więc klasyczne analogowe wokodowanie jest specjalnością Spectravox. Częstotliwości odcięcia można również przemiatać masowo, co skutkuje modulacjami fazerowymi i przemiataniem filtrów.
„Jeśli taki będzie rozwój wydarzeń w Moog” – powiedzieliśmy wówczas, „wtedy przyszłość rysuje się w jasnych barwach”.
Przeczytaj naszą pełną recenzję Moog Spectravox.
Labirynt Mooga
Labirynt Mooga. Obraz:Naciśnij Mniej więcej w tym samym czasie co Spectravox pojawił się Labyrinth, drugi syntezator Mooga w tym roku przyjazny dla stojaków Eurostojak i taki, który wyznaczył firmie coś w rodzaju nowego kierunku.
Dwuoscylacyjny silnik dźwiękowy syntezatora wyposażony jest w nowatorski (dla Mooga) filtr o zmiennej stanie 12 dB/oktawę, który może zmieniać tryb z dolnoprzepustowego na środkowoprzepustowy. Co bardziej zaskakujące, dostępna jest modulacja częstotliwości przez zero i falownik w stylu Buchli. Co dalej? Psy leżące z kotami?!
Podwójne sekwencery generatywne wysuwają na pierwszy plan przypadkową szansę, a niezliczone sposoby, w jakie mogą one wpływać na silnik syntezatora i siebie nawzajem, tworzą labiryntowe ścieżki sygnałowe, od których pochodzi nazwa instrumentu.
„Kiedy go używasz, musisz zawsze nagrywać” – uważa Andrew Huang, czołowy syntezator YouTube, „ponieważ możesz przekształcać dźwięki i sekwencje tak szybko, że nigdy nie możesz w pełni przewidzieć, gdzie to się skończy”.
Przeczytaj naszą pełną recenzję Labiryntu Moog.
Arturia PolyBrute 12
Arturia PolyBrute 12. Zdjęcie:Arturia Oryginalny PolyBrute wywołał zamieszanie swoim dużym analogowym dźwiękiem, zaawansowaną matrycą modulacji i dwubrzmieniowym brzmieniem, ale jego sześciogłosowa polifonia okazała się poważną wadą. Rozwiązanie brutalnej siły, które wymyśliła Arturia, polegało na zmieszczeniu dwukrotnie większej liczby płyt głosowych, co dało nam PolyBrute 12.
To wzmocnienie polifonii było bardzo potrzebne, ale tym, co naprawdę odróżnia PolyBrute 12 od wielu innych syntezatorów, jest głębokość kontroli wydajności zapewniana przez zaawansowaną klawiaturę. Oferuje on prawdziwy polifoniczny aftertouch i różne tryby aftertouch, a wszystko to wsparte pełną obsługą MPE. To bajecznie ekspresyjna maszyna!
Jak napisaliśmy w naszej recenzji:„PolyBrute 12 udowadnia, że [Arturia] może wyprzedzić innowacyjnością nawet najbardziej uznane nazwiska w grze.”
Przeczytaj naszą pełną recenzję Arturia PolyBrute 12.
Elektron Digitakt II
Elektron Digitakt II. Obraz:Naciśnij Oryginalny sampler/maszyna/stacja robocza Digitakt szwajcarskiej firmy Elektron spotkała się z mocno podzielonymi opiniami. Wielbiciele (lub najwyraźniej „Elektronauci”) uwielbiali klasyczny sposób pracy urządzenia, podczas gdy przeciwnicy krytykowali specyfikacje pamięci, przechowywania i polifonii, które nie były dużo lepsze od stacji roboczych z lat 90., które są duchowymi przodkami Digitakt.
Dlatego tegoroczna premiera Digitakt II musiała wywołać szum, ponieważ ludzie spierali się, czy jego postępy przyczynią się do stworzenia urządzenia bardziej atrakcyjnego na całym świecie, czy też są jedynie, jak to ujął zjadliwy dowcip AudioPilz, „idealnym serwisem dla fanów [dla] ofiar syndromu sztokholmskiego”.
Z pewnością, podobnie jak jego poprzednik, Digitakt II nie jest kubkiem gotowanych wycinków liści dla każdego, ale nie ma wątpliwości, że Elektron znacznie zwiększył moc i możliwości urządzenia, między innymi dzięki nowemu zestawowi efektów cyfrowych, 16 ścieżek stereo i ogromnemu skokowi do 20 GB pamięci wewnętrznej, 400 MB pamięci RAM i do 1024 sampli na projekt.
Te duże postępy wiążą się z proporcjonalnym wzrostem cen, ale Elektronauci raczej nie będą mieli nic przeciwko temu, biorąc pod uwagę postępy, które Elektron włączył w ukochaną platformę Digitakt.
Przeczytaj naszą pełną recenzję Elektron Digitakt II.
Muza Mooga
Moog Muse. Zdjęcie:Simon Vinall dla MusicTech Plotki o nowym koniu pełnej krwi Mooga narastały przez cały rok, ale nie przygotowały nas na to, co Andrew Huang opisuje jako „jeden z moich ulubionych syntezatorów wszechczasów”.
Muse zastępuje Moog One jako flagowy instrument firmy i robi to w bardziej przystępnej cenie – nie do końca przystępnej, ale znacznie wyższej niż jego poprzednik. Aby to osiągnąć, zespół projektowy Muse wykorzystał surową moc One, jednocześnie skupiając się na wydajności. Jak powiedział nam kierownik ds. rozwoju, Chris Miller:„Naprawdę chcieliśmy stworzyć coś, co odpowiadałoby potrzebom muzyków koncertujących”.
Muse wywodzi się z rodziny Matriarch, która sama nawiązuje do oryginalnych konstrukcji modułowych z lat 60., dzięki czemu Muse to w stu procentach Moog. Zawiera jednak także nowoczesne elementy, z funkcjonalnością generatywną i probabilistyczną opracowaną wspólnie z Labiryntem.
Przeczytaj nasz pełny wywiad z zespołem Moog na temat Muse.
Przeczytaj naszą pełną recenzję Muse.
Ableton Move
Ableton Move. Zdjęcie:Simon Vinall dla MusicTech Cena wywoławcza najnowszego urządzenia Ableton wynosząca 400 funtów może wydawać się wysoka jak na tak kompaktowe, małe urządzenie, ale to tylko do czasu, gdy zrozumiesz, co to właściwie jest. Move to czterościeżkowa stacja robocza, która w swoich wytrzymałych i przenośnych wnętrzach mieści instrumenty Drift, Wavetable i Drum Rack dostępne w Ableton Live.
Panel sterowania padem przypomina Push i służy nie tylko do gry na instrumentach, ale także naśladuje widok sesji Live, więc aranżowanie paternów i części jest dziecinnie proste. A co najważniejsze, Move może łączyć się z Live, aby przesyłać jam i szkice utworzone na sprzęcie, gotowe do dalszego rozwoju w DAW.
Sprzęt jest przydatny tylko dla tych, którzy już korzystają z Live (lub planują zacząć z niego korzystać), ale jeśli korzystasz z platformy, Move to doskonały sposób na przechwytywanie i szkicowanie pomysłów, gdziekolwiek i kiedykolwiek do Ciebie przyjdą.
Przeczytaj nasz pełny wywiad z zespołem Abletona na temat Move.
Przeczytaj naszą pełną recenzję Move tutaj.
Syntyzator Polyend
Syntyzator Polyend. Autor:Simon Vinall dla MusicTech. Polyend Synth to najnowszy dodatek do popularnej oferty Grooboxów firmy. Jednak w przeciwieństwie do sekwencjonowania w Trackerach i Play, Synth w znacznie większym stopniu skupia się na grywalności i wydajności, a matryca padów 5×12 oferuje pełny polifoniczny aftertouch oraz kilka sprytnych trybów akordów i skali.
Synth zapewnia trzy niezależne silniki syntezatorów. Każdy silnik może załadować jeden z ośmiu różnych modeli syntezatorów, przy czym każdy model jest zaprojektowany tak, aby stworzyć własny, szczególny rodzaj i smak dźwięku. Cztery modele syntezatorów pochodzą bezpośrednio z Tracker+ i Play+, ale pozostałe cztery są unikalne dla Synth (ACD, FAT, VAP i WTFM).
Ponieważ wylądowaliśmy tak późno w tym roku, nie wyrobiliśmy sobie jeszcze własnej opinii na temat Synth, ale z odbioru online i rosnącej liczby wersji demonstracyjnych w serwisie YouTube jasno wynika, że Polyend jest na dobrej drodze do zagrania w kolejną niespodziankę (kalambury w pełni zamierzone… przepraszam!).
Przeczytaj nasz pełny wywiad z zespołem Polyend na temat Synth.