Źródło:Jakob Owens przez Unsplash Kodek Mezzanine to dziwny termin używany od mniej więcej dekady w świecie postprodukcji. Ma to być kodek pośredni, spełniający dwa cele. Z jednej strony ma to być kodek zapewniający wydajność w oprogramowaniu do edycji, zachowujący jednocześnie doskonałą jakość obrazu, ale ta definicja sprawia wrażenie pozbawionej przezroczystości. Jeśli Twoja stacja robocza i pamięć masowa są wystarczająco wydajne, czy ciężki kodek, taki jak ProRes 4444XQ, kwalifikuje się jako kodek mezzanine? A co, jeśli Twoja stacja robocza nie jest wydajna i używasz ProRes 422, czy nadal kwalifikuje się to jako kodek mezzanine? Odpowiedź brzmi tak i nie:wszystko zależy od potrzeb Twojego projektu.
Skąd pochodzą kodeki Mezzanine?
Kodeki mezzanine możemy pozyskać na dwa sposoby:możemy przechwycić je kamerą lub wygenerować je za pomocą oprogramowania na naszej stacji roboczej. Kiedy zrozumiemy potrzeby i ograniczenia projektu, możemy określić, w jaki sposób pozyskamy nasz kodek mezzanine. Dlaczego więc mielibyśmy wybrać albo albo?
Najczęściej kodeki mezzanine są rejestrowane w kamerze lub za pomocą zewnętrznego rejestratora. Generuje to pliki gotowe do edycji, więc gdy tylko karta zostanie załadowana do pamięci i utworzona kopia zapasowa, możesz rozpocząć pracę. Niezależnie od tego, jaki kodek zdecydowałeś się przechwycić, jest to oryginalny plik z aparatu lub OCF.
Jak wybrać kodek Mezzanine
Niektóre popularne kodeki mezzanine pochodzą z rodzin ProRes, DNxHR i Cineform:
- ProRes 422
- Centrala ProRes 422
- ProRes 4444
- ProRes 4444 XQ
- DNxHR 444
- Siedziba główna DNxHR
- DNxHR HQX
- DNxHR SQ
- CineForm 10-bitowy
- CineForm 12-bitowy
Wszystkie trzy rodziny kodeków to standardy branżowe, ale ProRes jest z pewnością najczęściej używany przez producentów kamer i zewnętrznych rejestratorów. ProRes jest niezależny od rozdzielczości, co oznacza, że może pomieścić klatkę o dowolnym rozmiarze.
Rodzina DNx jest świetna, ale oferuje wiele opcji, które szybko mogą stać się przytłaczające dla nowych użytkowników. Wreszcie, CineForm zapewnia wyjątkowo wysoką jakość, ale wiąże się z dużą szybkością transmisji danych. Oznacza to, że będziesz potrzebować dużo miejsca na dysku, jeśli rozważasz wykonanie wielu kamer lub dłuższe projekty.
Z tych powodów gorąco zachęcam do wybrania ProRes jako kodeka typu mezzanine dla swojego przepływu pracy.
Co wziąć pod uwagę przy wyborze kodeka mezzanine
Wybierając kodek mezzanine, musimy wziąć pod uwagę następujące kwestie:
- W jakiej rozdzielczości nagrywam?
- Czy będę musiał przeprowadzić gradację kolorystyczną produktu końcowego?
- Ile miejsca jest dostępne na moim serwerze NAS?
- Ile miejsca mam na moich obecnych kartach aparatu?
Te pytania powinny znajdować się na górze listy w przypadku każdego nowego projektu, nie tylko przy wyborze kodeka mezzanine. Jeśli Twój projekt nie wymaga więcej niż kilku podstawowych korekcji kolorów, świetnym wyborem będzie coś takiego jak ProRes 422 lub 422 HQ. Zapewnia dużą ostrość i szczegółowość, mając jednocześnie 10 bitów informacji o kolorze na potrzeby podstawowych korekt (np. gdy ktoś zapomniał wyregulować balans bieli). Te kodeki są również nieco bardziej przyjazne dla pamięci i jej wydajności, ponieważ oferują niższą przepływność niż ProRes 4444 i 4444 XQ.
Jeśli Twój materiał filmowy będzie wymagał intensywnej korekcji kolorów, aby uzyskać efekt niemożliwy do uzyskania w aparacie, rozwiązaniem może być 4444 XQ. Jeśli wybierzesz tę drogę, musisz wziąć pod uwagę ilość miejsca na karcie aparatu i ilość miejsca potrzebną na urządzeniu podłączonym bezpośrednio lub współdzielonym. Czy masz rozwiązanie sieciowej pamięci masowej (NAS) o dużej pojemności, takie jak OWC Jellyfish? Jeśli wybierzesz ProRes 444XQ, najlepiej będzie, jeśli to zrobisz:godzina ProRes 4444 XQ może maksymalnie zająć około 800 GB.
Niezależnie od wybranego kodeka mezzanine, prawie zawsze powinien on przekraczać przepływność materiału filmowego, który natywnie przechwytuje kamera. Jest to ważne w przypadku aparatów takich jak lustrzanki cyfrowe, które zwykle rejestrują obraz w skompresowanym formacie, np. H.264 lub H.265. Jest to proces wymagający odrobiny pracy domowej i testów, aby zobaczyć, który z nich będzie dla Ciebie skuteczny.
Czasami z różnych powodów projekt może nie zostać nakręcony w kodeku pośrednim lub mezzanine. Są ludzie, którzy uwielbiają nagrywać w formacie Raw, zapewnia to elastyczność w postprodukcji, a rozmiary plików mogą być mniejsze niż w przypadku kodeka mezzanine! RED i Blackmagic oferują różne poziomy kompresji dla swoich zastrzeżonych surowych kodeków, ale wyższe współczynniki kompresji powodują utratę pewnej ostrości i szczegółowości.
Wady RAW
Surowe kodeki mogą obciążać stację roboczą i przepustowość pamięci, ale mogą również wymagać dłuższego czasu przetwarzania w przepływie pracy.
Pozyskanie kodeków mezzanine w kamerze może skrócić czas przetwarzania projektów, które mają krótki czas realizacji. Kompromisem jest oczywiście utrata elastyczności, jaką zapewnia surowy obraz w korekcji obrazu. Pliki surowe mogą również wymagać jakiejś formy transkodowania, aby użytkownicy podłączeni do współdzielonej pamięci masowej mogli je przeglądać.
Każdy członek Twojego zespołu, który potrzebuje dostępu do materiału filmowego, musi albo skorzystać z dedykowanego odtwarzacza plików, albo poczekać na transkodowanie. Wybieramy kodeki mezzanine, ponieważ oferują idealną równowagę pomiędzy łatwością obsługi a elastycznością dla konkretnej produkcji.
Czy istnieje jeden doskonały kodek, który rozwiązuje każdy problem? Nie, nawet nie blisko. Jednak z biegiem czasu i eksperymentów możesz znaleźć idealny kodek mezzanine dla idealnego przepływu pracy.
Conner Stirling pracował jako montażysta efektów wizualnych, kierownik ds. efektów wizualnych na planie i kierownik produkcji efektów wizualnych w serialach takich jak Vikings, Mrs. America, SEE i The Expanse.