30 najpopularniejszych aparatów cyfrowych:oś czasu historycznego

Możemy uzyskiwać przychody z produktów dostępnych na tej stronie i uczestniczyć w programach partnerskich. Dowiedz się więcej ›

Fotografia cyfrowa okazała się jednym z najbardziej zmieniających świat przełomów technologicznych końca XX wieku. Jednak poszukiwania i przesyłanie obrazów za pomocą elektronów rozpoczęły się prawie dwa wieki temu. Zaledwie kilka lat po tym, jak Francuz Nicéphore Niépce stworzył pierwszy nieruchomy obraz fotograficzny w 1826 lub 1827 r., pojawił się kolejny wynalazek – cyfrowa telekomunikacja na duże odległości. Niedługo po tym, jak Samuel F.B. Morse i Alfred Vail opracowali działający telegraf elektryczny i kod binarny do przekazywania wiadomości, wynalazcy zaczęli badać wysyłanie i zapisywanie obrazów za pomocą kropek i kresek.

Kawałek po kawałku technologie, które umożliwiły cyfrowe obrazowanie, pojawiały się na swoim miejscu. W 1860 r. można było wysyłać coś w rodzaju faksu; na początku XX wieku organizacje informacyjne mogły przesyłać obrazy w postaci tablic punktowych. W połowie XX wieku nagrywanie na taśmach wideo i komputer cyfrowy dodały inne krytyczne elementy; elektronika półprzewodnikowa i mikrochip zmniejszyłyby je do rozsądnych rozmiarów. W latach 80. kamery „nieruchome wideo” przechwytywały obrazy analogowe za pośrednictwem układu półprzewodników wynalezionego w Bell Labs w 1969 r.:urządzenia ze sprzężeniem ładunkowym (CCD). Co prowadzi nas do pierwszego z nich, najważniejszych aparatów cyfrowych wszech czasów – oczywiście aż do teraz.

Inżynier firmy Kodak, Steven Sasson, zaczynał od „białej kartki papieru”, gdy w wieku 25 lat otrzymał zadanie opracowania wniosku o matryce CCD. Zdecydował się na kamerę pozbawioną ruchomych części, nagrywającą w formacie cyfrowym. Sasson i jego zespół spędzili rok na składaniu tego ważącego 8 funtów urządzenia zbudowanego w oparciu o nowy czujnik Fairchild Semiconductor o rozdzielczości 100 × 100 pikseli. Pierwsze zdjęcie cyfrowe, czarno-białe, wykonano w grudniu 1975 r.

(Muzeum Fotografii i Filmu George’a Eastmana House w Rochester w stanie Nowy Jork udostępniło to zdjęcie i inne zdjęcia aparatów fotograficznych ze swojej kolekcji.)

Zaprezentowany przez firmę Fuji na targach Photokina w 1988 r. w Kolonii w Niemczech, pierwszy prawdziwy aparat cyfrowy przeznaczony dla konsumentów nigdy nie trafił na rynek. Jednak w aparacie o rozdzielczości 400 000 pikseli zastosowano nową, ważną technologię:wymienną kartę pamięci SRAM (statyczną pamięć RAM) opracowaną we współpracy z firmą Toshiba.

Nazwany przez New York Times „ciastkiem zestawu komputerów osobistych” pierwszy aparat cyfrowy, który trafił na amerykański rynek konsumencki, okazał się zbyt drogi (600 dolarów) i zbyt prymitywny (376 × 240 pikseli, czarno-biały), aby naprawdę dobrze się sprzedawał, ale znalazł nabywców wśród agentów nieruchomości i likwidatorów ubezpieczeń.

Pierwszą komercyjną cyfrową lustrzanką jednoobiektywową wykorzystującą 1,3-megapikselową matrycę CCD Kodaka z układem filtrów barwnych wynalezioną przez Bryce’a Bayera był korpus Nikon F3, którego komora na kliszę i nawijak zostały wypatroszone, aby zrobić miejsce na czujnik i elektronikę. Fotograf musiał zaopatrzyć się w oddzielny schowek, noszony na pasku na ramię i podłączony kablem.

To ważące 2 funty urządzenie, zwane „The Brick”, było pierwszym cyfrowym tyłem do aparatów średnio i wielkoformatowych. Jego matryca CCD o rozdzielczości 4x4 cm i rozdzielczości 4 MP, pokazywana na aparacie Hasselblad 500EL, rejestrowała obrazy czarno-białe lub współpracowała z napędzanym silnikiem kołem filtrów zamontowanym przed obiektywem, aby wykonać oddzielne ekspozycje za pomocą filtrów czerwonego, zielonego i niebieskiego, a następnie połączyć je w jedno pełnokolorowe zdjęcie.

W przeciwieństwie do wielu innych aparatów cyfrowych, które przechowywały zdjęcia w pamięci „ulotnej”, wymagającej zasilania akumulatorowego, aby zapobiec utracie plików, ten aparat o rozdzielczości VGA (640 × 480 pikseli) jako pierwszy zapisywał pliki obrazów w półprzewodnikowej pamięci flash, która jest obecnie niemal uniwersalnym nośnikiem danych w aparatach cyfrowych.

Powszechnie uważany za pierwszy aparat konsumencki (tj. za mniej niż 1000 dolarów) wykonujący kolorowe zdjęcia za pomocą jednej matrycy, QuickTake, zaprojektowany przez firmę Kodak i wyprodukowany przez firmę Chinon w Japonii, rejestrowany w rozdzielczości VGA. Oznaczało to pierwszy krok Apple w stronę fotografii i wiadomo, dokąd to doprowadziło.

Kodak współpracował z Associated Press, aby stworzyć cyfrową lustrzankę jednoobiektywową spełniającą potrzeby fotoreporterów. Oparty na korpusie Nikon N90, 1,3-megapikselowy aparat miał wymienne karty pamięci i wystarczającą czułość (ISO 1600!), aby robić zdjęcia w zastanym świetle. Vancouver Sun stała się pierwszą gazetą na świecie, która przeszła na fotografię całkowicie cyfrową za pomocą aparatów fotograficznych. Cena:17 950 USD, ale dla członków AP obniżona do 16 950 USD.

Zapowiadając telefon z aparatem i aparaty wyposażone w Wi-Fi, które pojawią się dopiero wiele lat później, ten model o rozdzielczości 442 368 pikseli był pierwszym aparatem cyfrowym z możliwością przesyłania obrazów przez linię telefoniczną, bez pośrednictwa komputera lub innego urządzenia.

Daj sygnał szympansowi. Casio QV-10 zapoczątkował obecną erę natychmiastowej satysfakcji ze zdjęć dzięki 1,8-calowemu kolorowemu wyświetlaczowi LCD, który może odtwarzać obrazy i pełnić funkcję wizjera. Wcześniej wizjery optyczne były jedynym sposobem komponowania zdjęć; Wyświetlacze LCD były panelami sterowania zawierającymi wyłącznie tekst.

Model ten zapoczątkował konwergencję zdjęć i wideo, będąc pierwszym cyfrowym aparatem fotograficznym nagrywającym wideo. Nagrywał 5-sekundowe klipy o rozdzielczości 768 × 480 pikseli z dźwiękiem z płynną szybkością 30 klatek na sekundę i zapisywał je w nowym wówczas formacie MPEG. Może je odtwarzać na kolorowym 2,5-calowym ekranie LCD lub podłączonym telewizorze.

Linia MAGnetic VIdeo CAmera zadebiutowała jako analogowa kamera wideo w 1981 roku i stała się prawdziwie cyfrowa wraz z kamerą FD5 i jej bliźniaczym modelem FD7 wyposażonym w 10-krotny zoom. Dzięki temu miliony konsumentów przyzwyczaiło się do wyjmowania pamięci cyfrowej z aparatu i wkładania jej do napędu komputera – w tym przypadku do stacji dyskietek. Kiedyś Mavica odpowiadała za 40 procent sprzedaży aparatów cyfrowych w USA.

1997 Sound Vision SVmini (alias Vivitar ViviCam 3000 i Umax MDX-8000)

Mniej znana innowatorka w historii obrazowania cyfrowego, firma Sound Vision została założona przez byłych pracowników Leaf w 1995 roku i stworzyła pierwszą konsumencką kamerę opartą na technologii CMOS – SVmini. W 1998 roku firma wyprodukowała także wczesną kamerę studyjną z matrycą CMOS, CMOS-PRO. Co ciekawe, ponieważ czujniki CMOS po raz pierwszy pojawiały się głównie w tanich aparatach, początkowo były postrzegane jako gorsze od matryc CCD. Teraz CMOS prawie całkowicie wyparł CCD.

Olympus był pionierem ZLR – „refleksu obiektywu zmiennoogniskowego” – jako lustrzanek jednoobiektywowych 35 mm ze stałymi obiektywami zmiennoogniskowymi o dużym zasięgu, a w przypadku tych modeli koncepcja ta stała się cyfrowa. Ich kompaktowa konstrukcja, przystępna cena, zaawansowany zestaw funkcji i widoczność TTL przyciągnęły poważnych fotografów amatorów, w przeciwieństwie do profesjonalistów, konsumentów masowych czy techheadów.

Wyobraź sobie ludzi, którzy chcą robić zdjęcia telefonami! Kyocera to zrobiła z dostępnym wyłącznie w Japonii modelem VP-200. Może przechowywać 20 zdjęć i przesyłać na żywo „wideo” z szybkością 2 klatek na sekundę. Wkrótce firma Sharp wprowadziła na rynek model J-SH04 opracowany we współpracy z wynalazcą Philippe'em Kahnem, którego prototypowy telefon z 1997 roku jako pierwszy przesłał zdjęcie swojej córeczki.

Pierwszy korpus lustrzanki cyfrowej zaprojektowany od podstaw przez jednego producenta, 2,7-megapikselowy aparat D1, sprawił, że aparat cyfrowy stał się poważnym konkurentem dla profesjonalnych lustrzanek jednoobiektywowych. Obniżył cenę cyfrowej lustrzanki jednoobiektywowej o ponad połowę (pierwotnie sprzedawano ją za niecałe 5000 dolarów) i oferował jakość obrazu, konstrukcję i wydajność wymagane przez fotoreporterów. To, a także lustrzanki cyfrowe Fujifilm i Canon, również pomogły zakończyć panowanie Kodaka w profesjonalnych lustrzankach cyfrowych.

Fujifilm nazwało model S1 (oparty na Nikonie N60) aparatem profesjonalnym, ale była to pierwsza lustrzanka cyfrowa z wymiennymi obiektywami, której cena (około 3500 dolarów) i zestaw funkcji sprawiły, że była dostępna dla poważnych fotografów amatorów. Pod koniec 2000 roku dołączył do niego Canon EOS D30 (nie 30D) i ustanowił się rynek prosumenckich lustrzanek cyfrowych.

E-10, pierwsza cyfrowa lustrzanka jednoobiektywowa oferująca podgląd na ekranie LCD na żywo, zastąpiła standardowe lustro lustrzanki rozdzielaczem wiązki, który kieruje przychodzące światło zarówno do wizjera optycznego, jak i czujnika. Konstrukcja umożliwiała wyświetlanie na żywo obrazu z matrycy CCD na wyświetlaczu LCD.

Finał firmy Contax na rynku aparatów cyfrowych – jeśli o to chodzi, na całym rynku aparatów fotograficznych – model 6MP N Digital był pierwszą zaprezentowaną pełnoklatkową lustrzanką cyfrową. Choć umożliwiał rejestrowanie obrazów wysokiej jakości, miał wady w działaniu, które sprawiły, że został przyćmiony – i wyprzedzony – przez dwie pełnoklatkowe profesjonalne lustrzanki cyfrowe wprowadzone na rynek jeszcze w tym samym roku, Kodak DCS Pro 14n i Canon EOS-1Ds.

Integrując optykę i czujnik w jednym maleńkim module, Casio zrobił krok naprzód w wyścigu ultrakompaktowych projektów dzięki „ubieranemu aparatowi kartowemu” EX-S1 o grubości 0,4 cala. Model S1 i jego bliźniak odtwarzający MP3, M1, pomogły przekształcić aparat cyfrowy z egzotycznego gadżetu w aparat codziennego użytku – i modny dodatek.

Wyrafinowany model A1 był pierwszym modelem, w którym stabilizowano obraz poprzez przesuwanie czujnika zamiast stosowania systemu opartego na obiektywie – z efektem widocznym w elektronicznym wizjerze. Projekt wyeliminował potrzebę – i koszt – indywidualnych obiektywów ze stabilizacją i wprowadził technologię wdrożoną później w lustrzankach cyfrowych (Pentax, Sony i in.).

Fotografia popularna praktycznie zatrzymała prasę, gdy w Internecie pojawiła się lustrzanka cyfrowa o rozdzielczości 6 MP. Redaktorzy pospiesznie przerobili okładkę, aby ogłosić pierwszą lustrzankę cyfrową wycenioną poniżej 1000 dolarów (999,99 dolarów, ulica, z obiektywem kitowym). Reb zniknął z półek i okazał się punktem zwrotnym dla niezliczonej rzeszy poważnych fotografów-amatorów, którzy chcieli przejść z kliszy na technologię cyfrową.

Aparat Roku 2005 magazynu Pop Photo po raz pierwszy umożliwił robienie zdjęć pełnoklatkowych poważnym fotografom-amatorom i profesjonalistom pozbawionym środków pieniężnych, a cena była o połowę niższa niż w przypadku większych i cięższych profesjonalnych aparatów pełnoklatkowych. Miała ona dla siebie nową, popularną kategorię rynkową aż do 2008 roku, kiedy Nikon i Sony wypuściły na rynek swoje modele D700 i Alpha 900.

Pierwszy aparat z dobrze zintegrowaną łącznością Wi-Fi okazał się klapą, po części dlatego, że zdecydowanie wyprzedził swoje czasy (gdzie były te „hotspoty Wi-Fi”?). Wystąpiły też problemy z konfiguracją i wprowadzaniem danych, a sterowanie było bałaganem, ale umożliwiało łatwe przesyłanie zdjęć pocztą elektroniczną, przesyłanie do galerii internetowej i drukowanie bezprzewodowe.

Ten 12-megapikselowy model nie tylko reprezentował najnowocześniejszy poziom profesjonalnych lustrzanek cyfrowych w momencie jego zaprezentowania, ale także podniósł poprzeczkę w zakresie wydajności przy słabym oświetleniu dzięki najwyższemu ustawieniu ISO wynoszącemu 25 600. Testy Pop Photo Lab i szerokie doświadczenia użytkowników potwierdziły twierdzenia, że aparat D3 umożliwia wykonywanie wyraźnych, kolorowych zdjęć przy świetle świec.

Teraz pozornie przywiązane do każdego deskorolkarza w okolicy, te przenośne kamery i ich wytrzymałe obudowy zyskały ogromną społeczność fanów. Późniejsze modele były używane w transmisjach telewizyjnych, a nawet filmach i powstały miliony podróbek. „GoPro” to obecnie termin niemal ogólny, taki jak „Band-Aid”.

Jasne, producenci tacy jak Nokia i Sony Ericsson od dawna produkowali telefony z aparatem o lepszej optyce i większej liczbie funkcji, kiedy na rynek trafił iPhone, ale Apple uczynił obrazowanie za pomocą telefonu z aparatem głównym medium, jakim jest dzisiaj, łącząc prosty interfejs aparatu, intuicyjne narzędzia do pobierania i udostępniania, a w 2008 roku wysoce dostępną platformę dla aplikacji fotograficznych innych firm.

Panasonic wyrzucił lustro lustrzane i zespół pryzmatu pentagonalnego, radykalnie zmniejszył odległość mocowania obiektywu od płaszczyzny ogniskowej i wyprodukował zupełnie nową klasę aparatów — kompakt z wymiennymi obiektywami (ILC). Pierwszy aparat w formacie Mikro Cztery Trzecie, po którym ostatecznie pojawiły się ILC każdego producenta lustrzanek cyfrowych.

Nie była to pierwsza cyfrowa lustrzanka wideo, która trafiła na rynek (Nikon D90 wyprzedził go o kilka miesięcy), ale był znacznie większym krokiem w przełamywaniu bariery między fotografią a ruchem. Dzięki możliwości nagrywania w rozdzielczości Full HD 1920x1080p przy 30 kl./s i wejściu mikrofonu stereofonicznego został doceniony przez profesjonalnych kamerzystów i używany do kręcenia takich programów telewizyjnych, jak House i filmów, takich jak serial Iron Man.

Umieszczenie pełnoklatkowego czujnika w aparacie kompaktowym okazało się diabelnie trudne – przynajmniej udane. Sony nalegało, aby zrobić to bardzo dobrze, projektując aparat od podstaw z ostrym, jasnym obiektywem, klasycznymi elementami sterującymi i ergonomiczną obudową. Zastanawiamy się, czy może Sony nie ustawiło poprzeczki zbyt wysoko, aby inni producenci mogli tworzyć pełnoklatkowe kompakty. Ale dopiero przyszłość pokaże. . .