Fotografia portretowa bez wysiłku:porady ekspertów od George’a Lange

Profesjonalny strzelec George Lange dzieli się swoimi sztuczkami

Autor:Debbie Grossman | Opublikowano 3 września 2013 r. o 23:46 EDT

Doświadczony profesjonalista George Lange fotografował wszystko, od obsady Seinfelda po narodziny jego synów, z beztroskim akcentem, który sprawia, że jego przemyślane i emocjonalne zdjęcia wydają się całkowicie spontaniczne. Rozmawialiśmy z nim, aby dowiedzieć się, jak to robi, i otrzymaliśmy jego wskazówki, dzięki którym możesz spróbować sam.

Jak zacząłeś fotografować?
Urodziłem się w Pittsburghu w 1955 roku. Zacząłem robić zdjęcia, gdy miałem około siedmiu lat i od tego czasu robię je codziennie. Poszedłem do Rhode Island School of Design, ukończyłem ją, przeprowadziłem się do Nowego Jorku i pracowałem z Duane Michaels, a przez rok pracowałem z Annie Liebowitz; przez ostatnie sześć miesięcy pracowała w „Rolling Stone”, a pierwsze sześć w „Vanity Fair”. Robiłem dla niej wszystko – byłem głównym asystentem. Podróżowałem z nią po całym świecie. Annie zaangażowała się w swoją pracę na 1000%. Obecność w pobliżu była potężna i inspirująca. Po Annie zdecydowałem, że nigdy więcej nie będę asystował, i odszedłem, aby rozpocząć własną karierę.

Jak podchodzisz do portretu?
Moje drzwi są zawsze osobiste. Zawsze próbuję się dowiedzieć:kim jest ta osoba? Jaka jest ich historia? Jak zaznaczają? Chcę wiedzieć, kim jesteś, chcę wiedzieć, z kim sypiasz, i chcę wiedzieć o tobie wszystko. Spędzamy razem tylko te cenne chwile i nie obchodzi mnie, jak wyglądasz.

Jak to robisz, że portrety wyglądają tak naturalnie?
Całkowicie oczyszczam umysł. Staram się mieć niewiele na głowie i nie myśleć o tym, jak będzie wyglądać finalna rzecz – uwielbiam proces odkrywania czegoś wyjątkowego podczas kręcenia. Przez większość czasu chcę po prostu pozwolić temu skierować się w stronę czegoś, o czym nawet nie myślałem. Nie chcę ograniczać możliwości obrazu, planując zbyt dużo z wyprzedzeniem.

Z czego fotografujesz?
Bardzo podoba mi się ten Canon EOS-1D X, którego kupiłem rok temu. Jest to w zasadzie aparat sportowy z najwyższej półki, ale ja nie używam go w ten sposób. Daje mi to kilka dodatkowych przysłon i przeszedłem od robienia 1000 zdjęć dziennie do 3 i 4000 zdjęć dziennie. To zmienia sposób, w jaki widzę — możesz strzelać po łuku aż do strzału bohatera i łuku w dół od strzału bohatera. Robię zdjęcia, których nigdy wcześniej nie widziałem, i robię mnóstwo zdjęć moich dzieci poruszających się z szybkością 1/1000 sekundy, których nigdy nie udałoby mi się zrobić wiele lat temu. I nie ma już „niewystarczającej ilości światła”, co również jest bardzo wyzwalające. Teraz nawet zapałka jest lżejsza, niż potrzebujesz.

Czy masz ulubiony obiektyw?
Najczęściej używam obiektywu 24–70 mm f/2,8L; Rzadko używam obiektywu dłuższego niż 50. Lubię móc dotykać fotografowanych obiektów. Nie lubię przebywać dalej niż na długość ramienia. Dlatego większość zdjęć robię w przedziale 35–50 mm.

Jak ta odległość wpływa na sposób fotografowania?
Nie chcę krzyczeć przez cały pokój na obiekt, ale nie chcę też znajdować się w niewygodnej odległości – moja odległość fotografowania jest mniej więcej taka sama, jak kolacja z kimś. I nigdy nie przycinam zdjęcia w poście. Robię to w aparacie intuicyjnie i rzadko zdarza się, że później spojrzę i powiem, że powinienem był podejść bliżej.

Jak ustawić aparat?
Naprawdę jestem jak dziecko – lubię robić zdjęcia, jakbym miała siedem lat, żeby nie przejmować się ustawieniami. Jeśli jest trochę ciemno, czułość ISO wynosi zwykle od 1200 do 1600. Podejmuję bardzo szybkie decyzje:po prostu biorę ekspozycję, patrzę na nią na ekranie, a następnie dostosowuję. Wiele razy nawet nie uda mi się tego dobrze zrobić, ale to nie ma znaczenia, ponieważ robisz zdjęcia w formacie RAW i masz tak dużą swobodę. W końcu nawet nie przejmuję się zbytnio, jeśli nie dostanę zdjęcia. Wciąż miałem to doświadczenie. Chodzi o proces widzenia i chęci zapamiętania.

Jak edytować, gdy robisz 3000 ekspozycji dziennie?
To koszmar, zwłaszcza gdy we wszystkie zdjęcia angażujesz się osobiście! Udostępniam sekwencje klientom, które działają jako animowane pliki GIF lub filmy HTML poklatkowe. Większą część mojej pracy – a obecnie większości ludzi – można zobaczyć na ekranie komputera, chyba że wisi na ścianie mojej matki w Pittsburghu. Redagujesz dla mediów, z którymi ludzie nie spędzają zbyt wiele czasu, więc staram się pracować tak szybko, jak tylko mogę.

Jak uzyskać to wspaniałe naturalne światło?
Musisz znać światło w swoim domu. Może nie, jeśli mieszkasz w piwnicy na Brooklynie, ale tak wielu ludzi mieszka na wsi i jest tam mnóstwo światła, które robi wyjątkowe rzeczy. W Kolorado mamy niesamowite zmierzchy i każdego wieczoru wychodzimy i robimy zdjęcia w tym świetle przez 10 minut. W moim domu, kiedy w łazience pali się światło i pada po łóżku, światło jest śmieszne! Robiąc te zdjęcia, nie jestem jakimś geniuszem – po prostu mam świadomość, że jest dobre światło i z niego korzystam.

Często fotografujesz swoją rodzinę. Jak udaje Ci się zachować równowagę pomiędzy fotografowaniem a byciem obecnym?
Moja żona jest w tym bardzo miła. Oboje z żoną jesteśmy artystami – moim zadaniem jest wydobywanie tej części mojego życia i odkrywanie tej części mojego życia, a ona też to robi. Jest więc między nami pewne zrozumienie i prawdziwe zaufanie. Mimo to za każdym razem, gdy biorę aparat do ręki, zadaję sobie pytanie:czy chcę to sfotografować, czy chcę tego doświadczyć? Fotografować trzeba bardzo szybko – czas, w którym aparat znajduje się przed moją twarzą, mierzy się w sekundach. Dzieje się to bardzo szybko, a potem znika. Sposób, w jaki uczyłem moje dzieci i nauczyłem siebie, polega na tym, że kiedy fotografuję, przez chwilę doceniamy, jak wyjątkowe jest to, co się dzieje. Nie wydaje się, żeby to odwracało uwagę od wydarzenia na żywo. Zamiast tego oznacza cofnięcie się o krok i powiedzenie, jakie mamy szczęście.

Jakie są według Ciebie największe błędy popełniane przez fotografów?
Myślę, że największym błędem jest fotografowanie tego, co już zostało zrobione i tego, co oczywiste. Duane Michaels zwykł mawiać:„Powiedz mi coś, czego nie wiem”. Wiem, jak wygląda widok z Empire State Building; nie pokazuj mi celu, pokaż mi podróż. W każdą niedzielę zabierałem syna do Nowego Jorku z Maplewood w stanie New Jersey. Zrobilibyśmy jedną rzecz, a potem wrócilibyśmy. Zdałem sobie sprawę, że to podróż uczyniła te doświadczenia tak wyjątkowymi, a nie to, co chcieliśmy zobaczyć. Na zdjęciu chcę wiedzieć, czego mi nie mówisz. Sfotografuj sekret. Sfotografuj coś, co widzisz, ale nigdy nie pomyślałbyś o sfotografowaniu, lub coś, co czujesz, ale nigdy nie pomyślałbyś o sfotografowaniu. Jedną z zalet, jakie mam, jest to, że sposób, w jaki fotografuję, jest niemal odruchem mięśni. Widzę coś i nie muszę o tym myśleć; zanim się zorientowałem, zrobiłem zdjęcie.

Książka George’a Langego i Scotta Mowbray’a pt. The Unforgettable Photograph (Workman) ukaże się we wrześniu. Zobacz więcej prac Lange na langestudio.com.

Ulotne chwile

Pocałunek

Pod Wiatr

Właściwe światło

Kąpiele słoneczne

Słodka wymiana

Chłopcy z farmy

Człowiek na ulicy

Widok wschodu słońca

Tańcząca dłoń

Bagienny taniec