Henri Cartier-Bresson spopularyzował „decydujący moment”, a jego styl fotografii uchwyconej na taśmie 35 mm wiele zawdzięcza oczekiwaniu i wyczuciu czasu, nie wspominając o odrobinie szczęścia.
Fortune z pewnością odwiedziła fotografa Kevina Mereditha pewnego zimnego majowego dnia kilka lat temu w Brighton Beach w Anglii. Przygotowując się do pływania z kilkoma bliskimi przyjaciółmi, ten nieprzejednany strzelec wyczuł, że nadchodzi spokojna chwila.
Była 7:30 rano i ciepłe światło słoneczne ostro kontrastowało z zimną wodą. „Brighton Beach charakteryzuje się stromym spadkiem, przez co fale mogą cię przewrócić” – mówi Meredith. „Moi nieustraszeni przyjaciele stali w kolejce i czekali, a kiedy między falami pojawiła się przerwa, wszyscy razem weszli do surfowania.”
Gdy utworzyła się i zaczęła zbliżać duża fala, podniósł do oka swój stary kompaktowy aparat fotograficzny Contax T2, spodziewając się subtelnej niepewności tuż przed zanurzeniem się jego przyjaciół. „Sue była zwrócona w tym samym kierunku co chłopcy, a ja czekałam, aż trzy postacie będą patrzeć na morze” – mówi Meredith.
Szczęśliwie nie doczekał chwili, na którą się przygotowywał. A ponieważ szympansa nie da się zmanipulować filmu (używał Agfa Ultra 100), Meredith nie wiedziała, że przegapił ujęcie, dopóki odbitki nie wróciły z jego laboratorium fotograficznego.
„To jeden z tych fałszywych obrazów” – mówi. „Kiedy zacząłem naciskać spust migawki, Sue stchórzyła (dosłownie) i odwróciła się, jakby chciała powiedzieć:«O cholera, nie będę się w to wtrącać!»”
W przypadku Meredith zdjęcie łączy pozornie choreograficzny język ciała fotografowanych osób, od zimnych ramion i zaciśniętej pięści po lewej stronie po uspokajającą dłoń na biodrze i skręt ciała po prawej stronie.
Meredith zalicza obecnie to zdjęcie do swoich ulubionych, chociaż przyznaje, że jest to „zdjęcie fotografa”. (Może dlatego tak nam się to podobało.)
Jego przyjaciele? Byli pod mniejszym wrażeniem. „Myślą:«No cóż, nawet nie widzisz mojej twarzy!»” – śmieje się.