Jeśli nie masz więcej niż 150 lat, prawdopodobnie nie znasz fotografii mokrej! To jeden z najstarszych rodzajów fotografii. Ale to mały powrót.
Wielu fotografów uważa, że nagrywanie filmów w stylu retro przy użyciu zabytkowych lustrzanek jednoobiektywowych jest dobrym pomysłem. Cóż, fotografia na mokrej płycie przenosi retro na zupełnie nowy poziom.
Jeśli nie masz pojęcia o tradycyjnych procedurach fotograficznych, jesteśmy tutaj, aby Ci pomóc. W tym artykule pomożemy Ci zrozumieć klasyczną fotografię mokrą i zacząć z niej korzystać.
Co to jest fotografia mokrej płyty?
W świecie cyfrowych czujników nawet fotografia filmowa wydaje się niszową przyjemnością. To coś przestarzałego, coś dla entuzjastów. Jeśli jednak uważasz, że aparat 35 mm jest aparatem analogowym, poczekaj, aż zobaczysz proces mokrej płyty kolodionowej.
W przypadku fotografii kolodionowej na mokrej płycie musimy cofnąć się do początków fotografii. Pierwsze aparaty nie miały czujników cyfrowych. I nie miałeś rolek filmu. Zamiast tego obraz jest rejestrowany na płycie wykonanej z metalu lub szkła.
Termin fotografia mokrej płyty pochodzi od fotografa pokrywającego płytę emulsją światłoczułą. Robiąc to, fotograf tworzy czujnik fotograficzny, który rejestruje obraz.
Emulsja zawiera halogenki srebra. Reagują one pod wpływem światła. Jest podobny do emulsji, którą wciąż można znaleźć na kliszy aparatów fotograficznych.
Jednak w przeciwieństwie do rolek filmu nie można wysyłać płyt do wywołania. Płyta musi zostać w tym czasie opracowana. Do fotografii krajobrazowej potrzebna była przenośna ciemnia.
Fotograf musi wywołać zdjęcie tam, gdzie się znajdują. Muszą wymieszać chemikalia i wykąpać talerz. Może to być nieco skomplikowane i wymaga odpowiedniej wiedzy. Jeśli źle przygotujesz mieszankę, możesz przypadkowo otrzymać wybuchowy koktajl.
Zdjęcie degerotypii:Joseph-Philibert Girault.
Krótka historia fotografii mokrej płyty
Proces kolodionu na mokrej płycie składał się z trzech etapów. Etapy te nazywane są dagerotypem, ambrotypem i tintypem.
Dagerotyp był dominującą formą w latach czterdziestych i pięćdziesiątych XIX wieku. Zastosowano płytki z polerowanego srebra. Lub czasami srebrna powłoka na miedzianej płycie. Procesy przechwytywania i wywoływania obrazu były skomplikowane. Dotyczyły one także niebezpiecznych substancji chemicznych, takich jak rtęć i chlor.
Kolejnym wariantem była ambrotypia. W tym procesie na mokro wykorzystuje się płytę szklaną i do rozwinięcia potrzeba mniej toksycznych substancji chemicznych. Głównym problemem ambrotypii jest to, że wydruków nie da się powielić.
Typ blaszany szybko wyparł proces ambrotypii. Proces cyny był najtańszym i najłatwiejszym ze wszystkich metod mokrej płyty. Płytka to tylko cienki kawałek metalu pokryty warstwą ciemnego lakieru.
Proces tintype nadał fotografii szerszy urok. Było popularne od lat sześćdziesiątych XIX wieku do początków XX wieku. Jednak technologia kamer poszła do przodu i w latach trzydziestych XX wieku proces mokrego kolodionu został prawie zapomniany.
Weteran wojny napoleońskiej z żoną. Fotografia ambrotypowa.
Fotografia mokrej płyty w epoce nowożytnej
Fotografia blaszana przeżywa obecnie renesans. Fotografowie XXI wieku stosują tę klasyczną metodę ze świetnym skutkiem. Istnieją nawet kursy uczące tej techniki.
Proces mokrej płyty jest skomplikowany. Jeśli szukasz wygody, trzymaj się swojego DLSR. Jednak wielu fotografów uwielbia antyczną jakość mokrego obrazu. Tworzy ponadczasowe obrazy z pięknymi złotymi tonami.
Jednym z fotografów, który naprawdę zainteresował się fotografią na mokro, jest Joni Sternbach. Jej fotografie portretowe surfingowe wykonane techniką tintype są głębokie i bogate. Opanowała tę technikę, a jej prace są celebracją fotografii mokrej.
W 2013 roku fotograf Ed Drew zrobił zdjęcie typu blaszanego w Afganistanie. Był pierwszym, który wykonał blaszaną fotografię strefy działań wojennych od czasów wojny secesyjnej.
Victoria Will stworzyła serię portretów na festiwalu filmowym w Sundance w 2014 roku. Na jej liście tematów znalazły się Kurt Russell, Ewan McGregor i Anne Hathaway. Proces kolodionowy zdecydowanie nadaje nowy wymiar portretowi gwiazdy.
Surfers autorstwa Joni Sternbach na Tintype. – Kolekcja z Instagrama:https://www.instagram.com/jstersurf/
Jak tworzyć własne zdjęcia mokrej płyty
Lekcja historii dobiegła końca. Teraz czas na praktykę.
Fotografia mokrego kolodionu jest skomplikowana. A decyzji o wypróbowaniu nie należy podejmować lekko. Będziesz potrzebować dużo sprzętu i jest wiele do nauczenia się.
Ale może to być także świetna zabawa. A rezultaty mogą być niesamowite. Zdjęcia będą wyjątkowe i niecodzienne.
Przeprowadzimy Cię teraz przez proces kolodionowy typu tintype w fotografii mokrej. Oto sprzęt, którego będziesz potrzebować.
Jeśli chodzi o sprzęt do fotografii mokrej typu blaszanego, będziesz potrzebować:
- Aparat wielkoformatowy 4×5″ – aparat trzyma płytkę, aby uchwycić scenę;
- Uchwyt na kliszę – uchwyty na klisze 4×5″ sprawdzają się dobrze, ponieważ nie przepuszczają światła;
- Czerwone światło – aby uniemożliwić Ci przetworzenie obrazu, zanim tego zamierzysz;
- Płytka do grawerowania – najlepiej sprawdza się metal używany do trofeów;
- Kolodion – uzyskaj wstępnie zmieszany roztwór, jeśli nie wiesz, co robisz;
- Azotan srebra – to właśnie on wychwytuje światło;
- Wywoływacz na mokro – wywołuje chemikalia w obraz;
- Utrwalacz na mokro – utrwala obraz i zatrzymuje wywoływanie;
- Lakier – chroni obraz;
- Kąpiel w azotanie srebra – służy do przechowywania azotanu srebra po dodaniu płytki;
- Fartuch i rękawiczki gumowe – azotan srebra plami wszystko;
- Źródło światła – lampy studyjne lub światło naturalne; i
- Tace do wywoływania/mocowania – przytrzymują płytę podczas jej wywoływania i mocowania.
Etap 1:Przygotowanie i bezpieczeństwo
Najważniejsze to być bezpiecznym. Będziesz pracować z toksycznymi chemikaliami, więc przez cały czas będziesz musiał nosić rękawice ochronne.
Twoje miejsce pracy również musi być czyste i przejrzyste. Chcesz uniknąć ewentualnych wypadków. W przypadku rozlania można przykryć wszystkie powierzchnie robocze gazetą. Azotan srebra plami wszystko.
Przed rozpoczęciem fotografowania upewnij się, że cały sprzęt jest gotowy. Obejmuje to zakup wszystkich potrzebnych metalowych płyt.
Będziesz potrzebował trzech przygotowanych tac. Potrzebujesz jednego do azotanu srebra, wywoływania i utrwalania.
Zdjęcie:Gabriel Gurrola
Etap 2:„Nalewanie talerza”
Napełnij kąpiel azotanem srebra azotanem srebra i rozcieńczyć kryształy wodą. To Twoja pierwsza kąpiel utrwalająca (utrwala srebro za pomocą kolodionu).
Następnie na płytkę wylej kolodion (azotan celulozy). Poruszaj płytką tak, aby kolodion pokrył ją równomiernie i całkowicie. Wlej kolodion z powrotem do butelki.
W tym momencie musisz zmienić światło bezpieczeństwa na czerwone. Gdy płytka znajdzie się w roztworze azotanu srebra, stanie się wrażliwa na światło.
Umieścić płytkę w roztworze azotanu srebra i pozostawić tam na pięć minut. W ten sposób powstaje jodek srebra.
Po 5 minutach wyjmij płytkę z wanny. Teraz włóż płytkę do uchwytu na kliszę. Możesz zobaczyć, jak płytka zmienia kolor na kremowy.
Teraz czas na strzelanie.
Zdjęcie z iStock
Etap 3:Zrób zdjęcie
Po załadowaniu płytki do aparatu możesz przystąpić do rejestrowania obrazu.
Najważniejszą rzeczą do rozważenia jest ISO. ISO płytki blaszanej wynosi 1. Nie 100, tylko 1. Oznacza to, że będziesz potrzebować dużo światła. Musisz także znać odpowiednie ustawienia aparatu.
Najlepiej użyć światłomierza. Jednak niektóre światłomierze nie schodzą tak nisko, jak ISO 1, więc musisz to skompensować w swoich ustawieniach.
Możesz pobrać światłomierz jako aplikację mobilną na swoim smartfonie. Kieszonkowy miernik światła jest popularną opcją. I ma ustawienie ISO 1.
Upewnij się, że używasz światłomierza jak najbliżej aparatu.
Po wprowadzeniu ustawień możesz zrobić zdjęcie w taki sam sposób, jak w przypadku każdego obrazu wielkoformatowego.
Etap 4:Wywoływanie i poprawianie zdjęcia
Po wykonaniu ekspozycji wróć z płytą w bezpieczne miejsce przy czerwonym świetle.
Umieścić płytkę na drugiej pustej tacy i zalać wywoływaczem (kwas pirogalowy). Gdy będziesz zadowolony z kontrastu obrazu, usuń go. Następnie umieść go na tacy z utrwalaczem (cyjankiem potasu).
Utrzymuj utrwalacz w ruchu po płycie, aby działał równomiernie. Po kilku chwilach twój obraz zostanie ujawniony.
Zdjęcie:Harry Taylor
Etap 5:Podziwiaj swoją pracę
Po usunięciu obrazu z roztworu utrwalającego należy pozostawić płytkę do wyschnięcia.
Po wyschnięciu zobaczysz obraz w ostatecznej formie. Można sprawdzić obszary, w których nastąpiła utrata szczegółów. Blade obszary są oznaką nadmiernej ekspozycji.
Jeśli na obrazie widać smugi, jest to oznaka niedorozwoju. Rozwiązaniem tego problemu jest dłuższe trzymanie płytki w wywoływaczu. Ale następnym razem oczywiście. Kiedy obraz znajdzie się w utrwalaczu, nie będzie można już wrócić. Obraz jest naprawiony.
Wszystkie tego typu problemy są częścią procesu. Być może nie uda Ci się to dobrze za pierwszym razem. Ale możesz się uczyć z każdej płyty, którą opracujesz. W mgnieniu oka będziesz mistrzem mokrego talerza!
Zdjęcie:Harry Taylor
Wniosek
Druk kolodionowy na mokro ma długą i bogatą historię. Rozwijał się przez cały XIX wiek. A proces kolodionu typu tintype stał się najbardziej rozpowszechnioną techniką fotograficzną na świecie.
W XX wieku niemal całkowicie o nim zapomniano. Ale teraz, w XXI wieku, fotografowie odnawiają tę formę sztuki. I z wielkim sukcesem.
I to nie tylko dla profesjonalnych fotografów. Wymaga to trochę praktyki i będziesz potrzebować dużo sprzętu. Ale możesz spróbować sam. Będziesz się dobrze bawić, a rezultaty zapierają dech w piersiach.
Dlaczego nie wypróbować techniki mokrej płyty, aby Twoja fotografia portretowa była bardziej wyjątkowa? Sprawdź nasz eBook „Zyski z portretów” i zobacz, czy możesz przenieść niektóre techniki do świata fotografii mokrej.