W produkcji muzycznej kompresja zmniejsza amplitudę (głośność) najgłośniejszych części sygnału. Pomyśl o kompresorze jak o automatycznym tłumiku kanału, który jest ściszany, gdy sygnał staje się zbyt głośny i powraca do poprzedniego położenia, gdy sygnał ponownie staje się cichszy. W ten sposób kompresor zmniejsza zakres dynamiki sygnału audio lub nagrania, zmniejszając różnicę między ciszą a najgłośniejszymi szczytami sygnału.
- CZYTAJ WIĘCEJ: 10 najlepszych wtyczek do kompresji masteringu i procesorów oprogramowania
Zmniejszając szczytową amplitudę sygnału, kompresory pozwalają nam sprawić, że miks lub instrument brzmią pełniej i ogólnie głośniej. Dzieje się tak, ponieważ najgłośniejsze szczyty sygnału ograniczają stopień wzmocnienia, jakie można zastosować do instrumentu przed wystąpieniem przesterowania, ale średni poziom sygnału sprawia wrażenie głośności. Zmniejszając zatem te wartości szczytowe, jesteśmy w stanie zwiększyć średni poziom sygnału, a tym samym postrzegać dźwięk jako głośniejszy.
Kiedy kompresować
Kompresję można zastosować w różnych punktach łańcucha nagrań. Generalnie jednak chcemy za jego pomocą obrobić cały sygnał. Dlatego tutaj używamy go jako efektu wstawiania, ale istnieją pewne wyspecjalizowane techniki kompresji, które wykorzystują różne konfiguracje krosowania i routingu (takie jak kompresja równoległa i kompresja wielopasmowa).
Podczas nagrywania źródeł na żywo przydatna może być kompresja sygnału wejściowego. Dzięki temu głośne szczyty są pod kontrolą, co pozwala nam dodać większe wzmocnienie przedwzmacniacza, aby uzyskać bogatszy nagrany sygnał. Uważaj jednak, aby na tym etapie nie przesadzać z kompresją. Takie postępowanie ograniczy możliwości podczas miksowania i nie ma możliwości usunięcia złej lub przesadzonej kompresji.
To kondycjonowanie wejścia jest korzystne w przypadku nagrań analogowych i cyfrowych, ale w tym drugim przypadku kompresja musi zostać zastosowana przed konwersją sygnału na cyfrowy. Mogą to zrobić niezależne kompresory analogowe, a wiele przedwzmacniaczy mikrofonowych ma również wbudowane kompresory. Istnieje nawet kilka interfejsów audio z takimi możliwościami.
Na etapie miksowania kompresory mogą w dalszym ciągu pełnić funkcję wyrównywania dynamiki elementów miksu, jednocześnie odgrywając drugorzędną rolę w dodawaniu solidności, wyrazistości i wyrazistości częściom, które tego potrzebują. Zazwyczaj cały miks będzie również poddany kompresji, czy to podczas miksowania, masteringu, czy obu. Celem kompresji pełnego miksu jest stworzenie głośności i dynamicznej spójności w miksie.
Pojęcia dotyczące kompresji
Pomimo różnych różnic operacyjnych i technicznych, wszystkie sprężarki działają w oparciu o te same podstawowe koncepcje i parametry. Należy pamiętać, że chociaż niektóre kompresory oferują bezpośrednią kontrolę nad wszystkimi tymi parametrami, inne obsługują tylko kilka, a inne oferują zupełnie inne ustawienia.
Pamiętaj:poniższe koncepcje dotyczą ogólnie wszystkich sprężarek, nawet jeśli szczegóły niektórych implementacji wydają się zupełnie inne.
Kompresja jest zasadniczo procesem modyfikującym zależność pomiędzy amplitudą sygnału wejściowego a amplitudą sygnału wyjściowego. Wyraża się to jako stosunek. Na przykład stosunek 3:1 oznaczałby, że przy każdym wzroście amplitudy sygnału wejściowego o 3 dB amplituda sygnału wyjściowego wzrośnie tylko o 1 dB.
Współczynniki kompresji są często przedstawiane na wykresie, zwanym krzywą kompresji, który pokazuje wzrost amplitudy wejściowej odwzorowany w porównaniu z wynikającym z tego wzrostem amplitudy wyjściowej – patrz rys. 1.
Współczynnik kompresji 1:1 (niebieski), co odpowiada brakowi kompresji, wraz ze współczynnikiem 3:1 (różowy) W większości przypadków konfigurujemy kompresor tak, aby wpływał tylko na głośniejsze fragmenty dźwięku. Punkt przecięcia pomiędzy brakiem kompresji a kompresją nazywany jest progiem. Gdy amplituda sygnału jest poniżej progu, kompresja nie zostanie zastosowana; gdy sygnał przekroczy próg, kompresor zmniejszy amplitudę wyjściową zgodnie ze współczynnikiem. Można to zobaczyć na ryc. 2.
Rys.2:Gdy sygnał jest poniżej -8dB, kompresja nie jest stosowana (stosunek =1:1); gdy sygnał przekracza próg, stosowany jest stosunek 2:1 Próg tworzy załamanie na krzywej kompresji, przez co wygląda jak zgięta noga, dlatego miejsce zgięcia nazywa się kolanem kompresora (nie, naprawdę!). Ryc. 2 przedstawia „twarde kolano”, w przypadku którego przejście z kompresji zerowej na kompresję o pełnym przełożeniu jest natychmiastowe.
W praktyce wiele kompresorów zacznie zwiększać stopień kompresji, gdy amplituda sygnału spadnie nieco poniżej progu, i nie osiągnie pełnego współczynnika kompresji, dopóki amplituda nie znajdzie się znacznie powyżej progu. Tworzy to krzywiznę wokół progu ucisku i jest określane jako „miękkie kolano” – im gładsza krzywa, tym bardziej miękkie kolano (patrz ryc. 3). Miękkie kolana dają bardziej naturalne rezultaty, podczas gdy twardsze kolana lepiej nadają się do sygnałów zawierających wiele głośnych lub agresywnych stanów przejściowych.
Niektóre sprężarki mają zmienne kolano, co pozwala wybrać to, co działa najlepiej w zależności od sytuacji. Jednak częściej zdarza się, że charakterystyka kolana jest zapieczona w sprężarce.
Rys.3:W przypadku miękkiego kolana kompresja rozpoczyna się poniżej progu i nie osiąga pełnego współczynnika, dopóki amplituda nie przekroczy progu. (Linia przerywana pokazuje, gdzie będzie twarda krzywa kolana) Czasy ataku i zwolnienia zapewniają dodatkową warstwę rzeźbienia i kontroli nad początkiem i spadkiem kompresji o pełnym przełożeniu. Czas ataku to czas potrzebny do osiągnięcia pełnego współczynnika kompresji po przekroczeniu progu. Podobnie czas zwolnienia to czas, jaki zajmuje kompresorowi powrót do 1:1, gdy amplituda wejściowa spadnie poniżej progu.
Wiele sprężarek posiada element sterujący zwany „wzmocnieniem uzupełniającym”, którego używamy w celu kompensacji wzmocnienia utraconego w wyniku procesu kompresji; nierzadko można spotkać także opcję automatycznego wzmocnienia makijażu. Każdy w połowie przyzwoity kompresor powinien mieć kontrolę poziomu wyjściowego, która w przypadku braku osobnego pokrętła wzmocnienia uzupełniającego może służyć temu samemu celowi.
Rys. 4:Linia przerywana przedstawia krzywą kompresji; linia ciągła pokazuje krzywą kompresji po zastosowaniu wzmocnienia uzupełniającego Kompresja nie zawsze jest widoczna dla ucha, zwłaszcza gdy uszy stają się bardziej zmęczone w trakcie sesji nagraniowej lub miksowania. Dlatego ważne jest, aby zapoznać się z miernikami redukcji wzmocnienia (GR) oferowanymi przez większość sprężarek. Występują one w różnych postaciach – najczęściej spotykane są wykres słupkowy i igła – i zwykle działają w kierunku przeciwnym do miernika poziomu (tzn. z góry na dół/od prawej do lewej, a nie z dołu do góry/od lewej do prawej). Producenci często mówią „zaufaj swoim uszom”, ale jeśli chodzi o kompresję, często musisz w równym stopniu ufać miernikom GR.
Miernik GR Typy sprężarek
Istnieją cztery główne typy kompresorów analogowych i praktycznie każdy kompresor cyfrowy opiera się na jednym z tych typów. Różnice w działaniu tych kompresorów mają duży wpływ na ich charakter dźwiękowy i dynamiczny, co nadaje każdemu typowi szczególne mocne i słabe strony.
VCA Comp Najpopularniejszym typem kompresora jest kompresor VCA, nazywany tak, ponieważ poziomem wyjściowym steruje wzmacniacz sterowany napięciem. Zapewniają one najdokładniejszą kontrolę nad procesem kompresji, odsłaniając bezpośrednią kontrolę nad większością lub wszystkimi wymienionymi powyżej parametrami, dlatego też są najbardziej elastyczne. Kompresory VCA są bardzo czułe, co czyni je idealnymi do dźwięków zawierających wiele głośnych stanów przejściowych, takich jak werble, gitary czyste i akustyczne itp. Doskonale radzą sobie także z tuczeniem basów i kopnięć.
Opto Comp Wewnątrz kompresora optycznego znajdziesz transoptor – zasadniczo diodę LED i rezystor zależny od światła, zamknięte w małym pudełku. Amplituda sygnału wejściowego steruje jasnością diody LED, co z kolei zmienia rezystancję LDR. Ta zmienna rezystancja służy do kontrolowania poziomu wyjściowego sprężarki.
Kompresory optyczne zapewniają naturalną, płynną kompresję, nawet przy dużej mocy, dzięki czemu są przydatne do przetwarzania i masteringu pełnego miksu. Dobrze sprawdzają się również, gdy są używane do kondycjonowania sygnału wejściowego.
FET Comp Kompresory FET wykorzystują w swoim obwodzie kompresji tranzystor polowy, co czyni je wyjątkowo czułymi na agresywne stany przejściowe występujące w perkusji, przesterowanych gitarach i instrumentach perkusyjnych. Doskonale radzą sobie także z wygładzaniem dynamiki w źródłach o dużym zakresie dynamiki, takich jak wokale (zarówno śpiewane, jak i mówione), fortepiany i syntezatory.
VMU Comp Egzotycznie nazwany i raczej nietypowy Variable Mu Compressor wykorzystuje lampę próżniową do kontrolowania sygnału wyjściowego, nadając uzyskanemu dźwiękowi efekt klasycznego ocieplenia i podbarwienia lampy. Kompresory te oferują zazwyczaj podobny stopień kontroli do kompresora VCA, lecz charakteryzują się znacznie gładszym i bardziej przejrzystym dźwiękiem. Dzięki temu idealnie nadają się do przetwarzania i masteringu pełnego miksu.
Zacznij kompresować
Najlepszym sposobem na opanowanie kompresji jest praktyka. Po drodze będziesz popełniać błędy, ale na nich nauczysz się więcej niż na właściwym naprawianiu rzeczy, więc nie rezygnuj z pomyłek! Po prostu podłączaj dalej, a z czasem używanie kompresji stanie się tak samo instynktowne i intuicyjne, jak regulacja tłumika lub wybieranie pogłosu.
Więcej przewodników znajdziesz tutaj.