Fotografka Elizabeth Messina z południowej Kalifornii jest czymś w rodzaju legendy. Swoim ukochanym aparatem Contax 645 i aparatem Fujifilm GFX100 fotografowała między innymi dla Tori Spelling, Claire Pettibone i Brooke Shields. Ale bez względu na to, kto lub co stoi przed jej aparatem – osoby publiczne, przedstawiciele mody czy nie – w pracach Messiny jest proste piękno, które oświetla każdy obiekt delikatną, przemyślaną luminescencją.
Choć zarządza firmą ślubną, drukarnią i warsztatami, jej charakterystycznym dorobkiem jest intymne studium kobiecego portretu:jako matki, jako marzycielki i po prostu jako ona sama.
„Myślę, że bycie kobietą jest skomplikowane i niesamowite” – pisze Messina w PopPhoto . "Z mojego doświadczenia wynika, że kobiety często nie są świadome swojego piękna i siły. Przyciąga mnie bezruch w chwili, gdy inna kobieta patrzy w mój aparat i jest obecna i bezbronna."
Według Messiny kobiecość to rzecz niesamowita i skomplikowana. Elżbieta Mesyna Powiązane:Jak uzyskać rozmyte tło w portretach
O macierzyństwie i portrecie kobiety
Mesyna ma pewien dar do portretowania. Prostota, cisza i, powiedziałbym nawet, spokój jej kompozycji tworzą eteryczne piękno. Nie chodzi tu o rekwizyty czy ubrania, bez względu na to, jak wspaniałe mogą być. Mesyna w jakiś sposób pozwala podmiotowi wyjść na scenę. To uśmiech, gest dłoni lub oczy mówią wszystko. Choć w pewnym sensie fotografowała kobiety przez całą swoją karierę (zaczęła w wieku 12 lat od fotografowania swoich dziewczyn), bycie mamą dodało jej zupełnie nowego wymiaru i słodyczy.
„Uchwycenie macierzyństwa i pokazanie innym kobietom, jakie są piękne, to jedna z moich największych radości jako fotografa” – dzieli się. "Myślę, że kiedy zostałam mamą, otworzyło się to na część mnie zarówno osobiście, jak i w pracy. Bardzo pochłonęło mnie uchwycenie uczucia miłości, jakie czułam do własnych dzieci. Macierzyństwo jest ulotne i intensywne. Każdy etap wydaje się tak przytłaczający, a jednak mija, gdy tylko się oswoisz."
W pracach Messiny nigdy nie chodzi o rekwizyty czy ubrania, chociaż są one ważne. Raczej przekazuje głębię i historię w tak prostych rzeczach, jak oczy czy pozycja dłoni. Elżbieta Mesyna Przegląd zdjęć Messiny ukazuje jej odrębny styl, pełen delikatnego światła i ultrakobiecy. Jako fotografowie często słyszymy, że musimy „znaleźć swój styl i zaangażować się” – ale w przypadku Messyny ten moment aha nigdy nie nadszedł. Jej styl jest po prostu odzwierciedleniem tego, jak doświadcza świata.
„Moje zdjęcia, a co za tym idzie mój „styl”, są przedłużeniem tego, jak widzę” – wyjaśnia. „Nie zdecydowałam się na określony styl, raczej pociągała mnie jakaś wewnętrzna wizja, której nie potrafiłam opisać słowami. W miarę rozwoju mojej kariery i pracy zaczęło mnie pociągać tworzenie sugestywnych obrazów. Nadal pociąga mnie robienie zdjęć, które dają poczucie intymności. Mam nadzieję, że ludzie zatrzymają się i poczują moją pracę, a może też zobaczą tam cząstkę siebie.”
Messina twierdzi, że jej styl jest przedłużeniem tego, jak widzi otaczający ją świat. Elżbieta Mesyna Powiązane:10 sposobów na ulepszenie zdjęć portretowych smartfonem w plenerze
Podczas pozowania kobiet zaufanie jest najważniejsze
„Staram się uchwycić moich bohaterów w sposób pomysłowy i opanowany, a jednocześnie naturalny i niewymagający wysiłku” – mówi Messina. „Dynamika i interakcja, zanim jeszcze wezmę aparat, pomagają nadać ton i stworzyć poczucie zaufania. Staram się spotykać ludzi tam, gdzie są emocjonalnie.”
Oznacza to, że nigdy nie podchodzi do tematów w ten sam sposób; w jej procesie nie ma prostego przepisu – wręcz przeciwnie. Zapomnij o przewodniku po pozowaniu, dla Messyny to tylko punkt wyjścia. Modyfikuje swoje podejście w zależności od tematu, czytając ich zachowanie. Niektórzy potrzebują więcej wskazówek. Inni czują się bardziej swobodnie, gdy nie są pozowane lub odwracają wzrok od aparatu. Przede wszystkim jednak niezmienna pozostaje delikatność jej podejścia.
„Czasami stworzenie obrazu, który będzie sprawiał wrażenie łatwego, wymaga ogromnego nakładu pracy” – ujawnia. „Jedną rzecz, którą często mówię moim obiektom, to «oddychajcie». Kiedy ludzie są zdenerwowani, często wstrzymują oddech, a prosty wydech może ich rozluźnić, co z kolei będzie bardziej pochlebne na zdjęciu.”
Messina stara się tworzyć pomysłowe i dobrze skomponowane obrazy, dzięki którym jej bohaterowie czują się naturalnie i bez wysiłku. Elżbieta Mesyna Zaufanie jest najważniejsze, Messina nie boi się traktować tematów jak przyjaciół i poznać ich przed rozpoczęciem pracy. Jeśli spotkanie odbywa się w jej domowym studiu, traktuje ich jak gościa i często oferuje jedzenie i herbatę.
„Uważam, że zdjęcia ludzi są niezwykle intymne” – mówi. „Moja najlepsza praca jest odzwierciedleniem rzeczywistego zaufania i komfortu między mną a fotografowaną osobą. Chcę, aby każdy, kto wejdzie do mojej przestrzeni, czuł się przede wszystkim mile widziany. Kiedy zaczynam robić zdjęcia, myślę o tym jak o związku. Musi być trochę dawania i otrzymywania, życzliwości i wdzięczności.”
Pozwólmy dzieciom być dziećmi
Każdy fotograf rodzinny powie Ci, że kłótnie dzieci podczas sesji zdjęciowej mogą być jednym z najtrudniejszych zadań. Czasami żadne namawianie, błaganie ani zwykłe przekupstwo nie pomogą. A dla Messyny jest to w porządku. Można się tego nawet spodziewać. Istnieje jednak kilka sposobów na nawiązanie więzi z dziećmi, zanim pojawi się kamera, co pomoże zdobyć ich zaufanie.
„Dzieci to niedoskonałe małe istoty ludzkie, nie muszą być idealne przed moim aparatem”. Elżbieta Mesyna „Podchodzę do dzieci w taki sam sposób, jak do dorosłych:próbuję spotkać się z nimi tam, gdzie są” – opowiada. "Zwykle nie mam żadnych kamer widocznych, gdy dziecko wchodzi do mojej przestrzeni. Najpierw staram się z nim trochę spędzić czas. " Na przestrzeni lat najlepiej sprawdziło się pozwalanie dziecku na zabawę (cyfrowym) aparatem lub pomoc przy ładowaniu kliszy. „Większość dzieci jest ciekawa i bardziej otwarta, gdy włącza się je w ten proces” – kontynuuje Messina. „Najbardziej pomocne jest to, że rodzice nie starają się robić zamieszania wokół dziecka ani nim nie kierować. Dzieci to niedoskonali ludzie i nie muszą być idealni przed moim aparatem.”
Przed jej aparatem czasami pojawiają się dzieci Messiny, a umieszczenie ich przed obiektywem pozwoliło na skrzyżowanie dwóch ukochanych przez nią światów.
„Fotografowanie moich dzieci było jednym z największych błogosławieństw w moim życiu” – kończy. "Łączenie mojej pasji do fotografii i miłości do moich dzieci jest cudowne. Prawdziwą magią jest uchwycenie dziecka tam, gdzie jest, bez konieczności wymuszonego uśmiechu ani nawet idealnego stroju. Dzieci są ciekawe i piękne do uchwycenia, nawet jeśli nie są zgodne. Często to chwile pomiędzy są największe wrażenie."