Norman Kent:Wyjątkowy świat fotografii spadochronowej

Co było pierwsze:latanie czy strzelanie?
Zacząłem zajmować się fotografią w wieku 14 lat, a skoki spadochronowe zacząłem skakać w swoje 19. urodziny. Myślałem, że mój pierwszy skok będzie jednorazowy, ale kiedy wylądowałem, wiedziałem, że będzie to część mojego życia. Perspektywy lotnicze to marzenie fotografa, więc wiedziałem, że chcę to sfotografować. Podczas mojego 24. skoku miałem kamerę zamontowaną na hełmie.

Jaką pracę zawodową wykonywałeś od tego czasu?
Wykonywałem zdjęcia do sesji redakcyjnych dla różnych klientów. Zajmuję się głównie zdjęciami do filmów fabularnych, produkcji telewizyjnych i międzynarodowych wydarzeń sportowych, takich jak igrzyska olimpijskie. Wyprodukowałem także kilka filmów o skokach spadochronowych.

Jakiego rodzaju sprzętu potrzebujesz?
Zależy to od sesji, ale w przypadku większości skoków mam cztery kamery zamontowane na kasku. Jedna to kamera wideo do odtwarzania; jedna to kamera filmowa [CZERWONA lub klisza 35 mm], a ja będę mieć dwa aparaty fotograficzne. Obejmują one modele od Hasselblad 6×6 po Canon EOS 5D Mark III z obiektywami szerokokątnymi i typu „rybie oko”. Najcięższym aparatem, jaki zamontowałem, była 32-funtowa kamera filmowa na planie Cliffhanger. Używam niestandardowych zwalniaczy linkowych z przełącznikiem, który pozwala uruchamiać spust językiem.

Jaką swobodę masz przy komponowaniu ujęć?
Szybkość ma z tym wiele wspólnego. Jeśli ktoś skoczy przede mną lub jeśli złapię drużynę, przyspieszę, aby go dogonić, lub zwolnię, jeśli to ja skoczę pierwszy. Ale kiedy już tam dotrę, natychmiast reaguję na informacje:co robią ludzie, gdzie znajdują się chmury i jak wpasowują się one w trójwymiarową przestrzeń.

Co jest trudnego w strzelaniu w powietrzu?
Masz tylko minutę na oddanie strzału. Przed skokiem musisz przewidzieć oświetlenie, zachmurzenie i upewnić się, że ustawienia są nienaruszone. Ale kiedy faktycznie strzelasz, prawie musisz żyć w przyszłości, aby przewidzieć strzały. Jeśli ktoś zbliża się do Ciebie z odległości 6 metrów, fotografuj z szybkością 5 kl./s. Lepsze ujęcie uzyskasz, jeśli będziesz przygotowany i poczekasz, aż nadejdzie odpowiedni moment. Wchodzę do świata snów i nie wiem, co uchwyciłem, dopóki nie wyląduję.

Jak sobie radzisz ze strachem?
Uczysz się to akceptować. Akceptujesz fakt, że możesz umrzeć, ale nie chcesz, i upewniasz się, że masz przygotowany na tę chwilę zarówno sprzęt survivalowy, jak i sprzęt fotograficzny. Kiedy jestem w stanie gotowości i czekam na skok, a za mną ustawiają się ludzie, mój umysł się oczyszcza i przełączam się w tryb automatyczny.

Co musisz zrobić w powietrzu, aby oddać strzał?
Kluczowe znaczenie ma odpowiednie ustawienie i bliskość fotografowanego obiektu. Będę robić zdjęcia, podczas których skaczę pierwszy i przyspieszam szybciej niż obiekt, albo będę fotografować skoki grupowe z większym przyspieszeniem i będę musiał dostosować prędkość, aby latać w górę lub w dół.

Jakie było Twoje najbardziej szalone przeżycie w powietrzu?
To szaleństwo tuż przed zrobieniem zdjęcia:zapala się zielone światło, stoisz na zewnątrz samolotu i obserwujesz, jak inne samoloty formują się w szyk, a w następnej minucie spadasz przez grawitację w stanie snu skupionym na kamerze. Ale jednym z najważniejszych wydarzeń była ceremonia otwarcia Letnich Igrzysk Olimpijskich w Seulu w 1988 roku. Lądowanie na stadionie wiązało się z dużym niebezpieczeństwem, więc treningi były długą drogą. Ale w dniu, w którym to się stało, wszystko ułożyło się tak, aby wydarzyło się idealnie. Byłem w powietrzu, robiąc zdjęcia, a także transmitując na żywo do międzynarodowej publiczności. Świat patrzył na to, co uchwyciłem, gdy spadałem swobodnie:to było szalone doświadczenie.

Norman Kent wykonał i sfotografował blisko 23 000 skoków spadochronowych. 56-latek przypisuje temu wpływ na kształt swoich innych prac fotograficznych:„To jak mieć dodatkowe mięśnie lub większą koncentrację, gdy jesteś na ziemi” – mówi Kent. Więcej prac znajdziesz na PopPhoto.com/Kent i normankent.com .