Światło może być materiałem, z którego powstaje fotografia, ale nie zawsze oznacza to, że więcej światła jest lepsze, zwłaszcza podczas fotografowania przyrody
Autor:Ian Plant | Opublikowano 4 stycznia 2012 r. o godzinie 2:53 czasu wschodniego
Choć praca przy ograniczonym oświetleniu jest satysfakcjonująca, stwarza wiele wyzwań, szczególnie dla fotografów cyfrowych. Światło kierunkowe ustawione pod niskim kątem może z łatwością oszukać mierniki aparatu, a słabe oświetlenie i długie czasy ekspozycji mogą przesunąć granice możliwości baterii i czujników aparatu. Oto kilka procedur terenowych i technik artystycznych, na których nauczyłem się polegać przez lata fotografowania „na krawędzi światła”.
Zestawienie cienia i światła
W przypadku obiektów, które są tylko częściowo oświetlone, metoda ta może być bardzo skuteczna, jeśli zostanie właściwie zastosowana. Na przykład obiekt stojący w bezpośrednim świetle na tle zacienionym będzie wyraźnie widoczny w otoczeniu. Naprzemienne obszary cienia i światła tworzą teksturę i głębię, pomagając zachować trójwymiarowy wygląd na zdjęciach.
Możesz uprościć kompozycję, umieszczając potencjalnie rozpraszające elementy w cieniu, czyniąc je zasadniczo niewidocznymi i skupiając uwagę na obiekcie. Granice między cieniem i światłem mogą również tworzyć ciekawe wzory i kształty.
Chociaż zestawienia często sprawdzają się najlepiej o wschodzie i zachodzie słońca (kiedy światło jest ciepłe i kolorowe), przy użyciu tej techniki możesz tworzyć wyraziste obrazy o każdej porze dnia.
Podświetlenie
Podświetlenie tworzy głębokie cienie, nadając obrazowi teksturę, która w standardowym świetle mogłaby wydawać się płaska. Gdy są oświetlone od tyłu, krawędzie półprzezroczystych obiektów, takich jak polne kwiaty lub pióra, wydają się świecić. Światło to szczególnie efektownie sprawdza się o wschodzie i zachodzie słońca, kiedy przybiera mocny złoty lub czerwonawy kolor. Spróbuj zestawić oświetlony od tyłu obiekt z ciemnym, zacienionym tłem, aby zmaksymalizować kontrast obrazu i stworzyć dramatyczne oświetlenie.
Pod wieloma względami najtrudniej jest pracować z podświetleniem. Flara stanowi spore wyzwanie, szczególnie gdy w kadrze uwzględni się słońce. Może to spowodować ogólną utratę kontrastu, a także nieestetyczne sześciokąty i plamy. Aby złagodzić odblaski, zasłoń obiektyw, aby zapobiec padaniu bezpośredniego światła słonecznego na przednią soczewkę — zasłoń ją osłoną przeciwsłoneczną; w razie potrzeby użyj ręki.
Oczywiście, jeśli chcesz uwzględnić słońce na swoim zdjęciu, nie będzie możliwe powstrzymanie światła przed padaniem na obiektyw. w tym przypadku najlepsze, co możesz zrobić, to częściowo zasłonić słońce krawędzią drzewa, góry, chmury lub innego naturalnego obiektu. Nawet częściowe zasłonięcie słońca może pomóc w ograniczeniu odblasków do rozsądnej ilości. Pamiętaj też, że wiele technik cyfrowej ciemni, takich jak wypełnianie z uwzględnieniem zawartości w programie Adobe Photoshop CS5, może pomóc w wyeliminowaniu odblasków podczas przetwarzania obrazów.
Kolejnym wyzwaniem technicznym związanym z podświetleniem jest to, że ekstremalny kontrast między światłami i cieniami może oszukać miernik aparatu, powodując prześwietlenie lub niedoświetlenie. Krytycznie sprawdź ekspozycję, przeglądając każde zdjęcie na wyświetlaczu LCD aparatu i sprawdzając histogram. Alternatywnie, jeśli Twój aparat obsługuje podgląd na żywo z symulacją ekspozycji, możesz sprawdzić ekspozycję przed wyzwoleniem migawki.
Jeśli Twój aparat jest wyposażony w ostrzeżenie o prześwietleniu świateł, zwane czasem „mruganiem”, użyj go, aby upewnić się, że nie ma żadnych znaczących prześwietleń w jasnych obszarach.
Czasami zakres kontrastu sceny przekracza zakres dynamiczny czujnika aparatu. Uniknięcie prześwietlenia brzegów obiektu oświetlonego od tyłu (takich jak pióra ptaka) może nie być możliwe, co jest akceptowalne, pod warunkiem że prześwietlone obszary nie są zbyt dużymi lub kluczowymi częściami obrazu. Jeśli nie możesz zachować szczegółów w zacienionych obszarach sceny, zamiast tego rozważ renderowanie sylwetki obiektu.
Światło pośrednie
Światło odbijające się od obiektu (takiego jak ściany kanionu lub nawet chmury) lub rozpraszane przez coś półprzezroczystego nazywa się światłem pośrednim.
Magiczna poświata widoczna na zdjęciach kanionów szczelinowych wynika z odbicia światła:bezpośrednie światło słoneczne pada na skały na szczycie kanionu, a skały działają jak reflektory, odbijając światło głębiej do wnętrza kanionu, oblewając dolne ściany ciepłym, czerwonawym światłem. Odbicie może również wystąpić w okolicach wschodu i zachodu słońca, kiedy chmury trzaskają kolorowymi czerwieniami i żółciami. Jeśli jest wystarczająco intensywny, kolor ten odbija się na krajobrazie, nadając całej scenie delikatnych, ciepłych tonów.
Powierzchnie o wysokim współczynniku odbicia, takie jak woda, lód, śnieg i mokre skały, również odbijają światło. Lubię zestawiać odbicia oświetlonych słońcem elementów z obiektami znajdującymi się w cieniu, takimi jak oświetlone słońcem jesienne liście odbite w zacienionym strumyku. W ten sposób mogę uchwycić uzupełniającą się kolorystykę ciepłych tonów (odbicia światła słonecznego) i chłodnych tonów (obiekty w cieniu). Wybierając balans bieli, pamiętaj, że stosunkowo chłodne ustawienie (zwykle światło dzienne lub chłodniejsze) pozwoli zachować niebieskie odcienie w zacienionych obszarach, natomiast cieplejszy balans bieli wyeliminuje niebieskie odcienie i zmniejszy uzupełniający się charakter kolorów.
Rozproszone światło najczęściej kojarzy się z pochmurnymi dniami, które często idealnie nadają się do wodospadów i strumieni. Inne naturalne elementy, takie jak gęste drzewo w bujnym lesie deszczowym lub w dżungli, mogą silnie rozpraszać światło. Zdjęcia wykonane w takich ustawieniach często wydają się mieć zieloną poświatę, która dodaje eterycznego nastroju.
Ponieważ światło odbite i rozproszone ma charakter pośredni, często jest dość słabe, dlatego konieczne może być długie naświetlanie. Na przykład w przypadku kanionów szczelinowych czasy ekspozycji przy podstawowych ustawieniach ISO mogą wynosić 30 sekund lub dłużej. Możesz skrócić czas ekspozycji, zwiększając czułość ISO, ale nie posuwaj się tak daleko, aby pogorszyć zdjęcia za pomocą szumu cyfrowego.
Zmierzch i noc
Chociaż większość fotografów przyrody preferuje „magiczne godziny” wschodu i zachodu słońca, gdy światło jest złotoczerwone, nie można przeoczyć słabego blasku zmierzchu. Ponure godziny mogą być idealne do renderowania scen w marzycielski, impresjonistyczny sposób.
Hurricane Ridge, Park Narodowy Olympic, Waszyngton
Pozycja nad mgłą pozwoliła fotografowi Ianowi Plantowi zestawić wschód słońca z granią. Użyto aparatu Canon EOS 5D Mark II z obiektywem Canon 70–200 mm f/2,8L; 1/250 s przy f/11, ISO 100.
Sol Duc Valley, Olimpijski park narodowy, Waszyngton
Baldachim omszałych drzew sprawia, że światło staje się dziwnie zielone. Plant użył przekonwertowanego Nikkora 14–24 mm f/2.8G ED AF-S na aparacie Canon EOS 5D Mark II przy ekspozycji 0,8 s przy f/14, ISO 400.
Zatoka Chesapeake, Maryland
Zdjęcia basenu pływowego przy użyciu obiektywu 5D Mark II i obiektywu 17–40 mm f/4L Canon EF; 6 s przy f/16, ISO 400.
The Narrows, Park Narodowy Zion, Utah.
Wykonane aparatem 5D Mark II i przekonwertowanym obiektywem 14–24 mm f/2.8G ED AF-S Nikkor; 8 s przy f/16, ISO 200.
Loowit Overlook, pomnik narodowy Mount Saint Helens, Waszyngton
Zmierzch uchwycony aparatem 5D Mark II i przekonwertowanym Nikkorem 14–24 mm f/2.8G ED AF-S; 1,6 s przy f/16, ISO 500.
Split Rock, plaża Rialto, Park Narodowy Olympic, Waszyngton
Dwuminutowa ekspozycja Iana Planta o zmierzchu przekształciła wodę i chmury w niesamowitą mgłę. Zdjęcia wykonywał aparatem Canon EOS 5D Mark II z obiektywem Canon EF 24–105 mm f/4L przy f/11, ISO 100. Użyto statywu.