Recenzja Zeiss Milvus Distagon 50 mm f/1.4:Ostrość i wydajność

Możemy uzyskiwać przychody z produktów dostępnych na tej stronie i uczestniczyć w programach partnerskich. Dowiedz się więcej ›

W zeszłym miesiącu testowaliśmy pierwszy z nowych pełnoklatkowych obiektywów Zeiss Milvus, 85 mm f/1.4, i bardzo podobała nam się jego ostrość i brak zniekształceń. W tym miesiącu testujemy kolejny, Zeiss Milvus Distagon T* 50mm f/1.4, który trafił na rynek w cenie 1199 dolarów. Posiada 10 elementów w 8 grupach, a konstrukcja elementów pływających zapewnia wysoką jakość obrazu w całym zakresie ostrości. Zeiss twierdzi, że stworzył linię Milvus specjalnie dla nowych lustrzanek cyfrowych o ultrawysokiej rozdzielczości, które natywnie obsługują wideo 6K i generują obrazy w zakresie 50 MP.

Milvus 85 mm pod względem optycznym i finansowym plasował się pośrodku obiektywów Zeissa Otus i Classic (jak obecnie firma to nazywa) 85 mm. Podobnie tutaj porównujemy Milvusa 50mm ZE z high-endowym Otusem 55mm (testowanym w 2014 roku) i Classic Planar 50mm f/1.4. Przetestowaliśmy go także z innymi pełnoklatkowymi szkłami 50 mm f/1.4 firm Canon, Nikon, Sigma i Sony, a także Rokinonem, który podobnie jak Zeiss umożliwia wyłącznie ręczne ustawianie ostrości.

W terenie wydawał się ciężki jak na 50 mm. Jest co najmniej o funt cięższy od Canona, Nikona, Sony i Zeissa Classic i waży o kilka uncji więcej niż Rokinon i Sigma; jest około 6 uncji lżejszy niż Otus. Choć jest krótszy od Otusa i Sigmy, jest też dłuższy od wszystkich pozostałych.

Ten Milvus zapewniał gładki i czysty bokeh, szczególnie przy szeroko otwartej przysłonie. Poziom kontrastu, który widzieliśmy na naszych zdjęciach w terenie, oddawał obiekty bardzo realistycznie. Doskonała wielowarstwowa powłoka stłumiła większość odblasków obiektywu, a odblaski, które się pojawiały, były łagodne.

Konstrukcja jest na najwyższym poziomie. Jego metalowy korpus jest uszczelniony przed warunkami atmosferycznymi, co chroni go przed kurzem i wilgocią. Pierścień ostrości, choć dobrze wytłumiony, ma dość duży promień skrętu wynoszący 220 stopni. Jednak gdy już ustawisz ostrość, obiektyw jest naprawdę ostry i wyraźny, co potwierdzają nasze testy laboratoryjne.

W naszym teście SQF na stole optycznym Milvus został nieco lepszy od Otusa Zeissa. Uzyskał jednak wynik nieco lepszy od obiektywu Classic i nieco lepszy od pozostałych obiektywów, które testowaliśmy, osiągając doskonały wynik w naszym teście porównawczym 11×14 pod względem ostrości i kontrastu.

W naszych testach zniekształceń przy użyciu DxO Analyzer 5.3, Milvus uzyskał wynik w zakresie Slight Pincushion na poziomie 0,19% – co nie do końca równało się Milvusowi 85 mm i Otusowi 55 mm (0,09%) czy zadziwiającej Sigmie 50 mm (0,02%). Uzyskał jednak wynik nieco lepszy od Zeissa Classic i Canona (oba po 0,24%) i Sony (0,26%) oraz znacząco lepszy od Rokinona (0,32%).

W przypadku winietowania znaleźliśmy odwrotny wzór. Zeiss Classic i Sigma wypadły nieco lepiej niż Milvus, a spadek jasności zniknął już przy f/2. Jednak spadki w Milvusie i Otusie zniknęły przy f/2,5, czyli lepiej niż w przypadku pozostałych obiektywów, które testowaliśmy. Przy ustawianiu ostrości z małej odległości i przy maksymalnym powiększeniu wszystkie obiektywy wypadły podobnie, a Milvus spisał się nieco lepiej niż Otus.

Zatem ten Milvus 50 mm rzeczywiście plasuje się pośrodku pomiędzy obiektywami Otus i Zeiss Classic zarówno pod względem optyki, jak i ceny. Sprzedaje się go za około 2600 dolarów mniej niż bardzo drogi Otus; Classic jest teraz dostępny na ulicach za jedyne 625 dolarów. Po dodaniu tej linii Zeiss oferuje szeroką gamę opcji. Pytanie brzmi:jakiego ptaka Zeiss wybierze do swojej kolejnej serii świetnych obiektywów?