Przemyślana fotografia podróżnicza:wskazówki od Susan Portnoy | PopZdjęcie

A więc pakujesz torby – i aparat – na małe wakacje. To naturalne, że będziesz chciał udokumentować swoją podróż, ale jaki jest sens robienia zdjęć w popularnych miejscach, skoro miliony innych osób też to robią?

PopZdjęcie rozmawiałem z wielokrotnie nagradzaną fotografką podróżniczą Susan Portnoy z The Insatiable Traveller , która zbudowała swoją karierę na udostępnianiu przemyślanych zdjęć skupiających się na historii odwiedzanych przez nią miejsc. Praca Portnoy zabrała ją wszędzie, od Wysp Galapagos po Peru. W tym miejscu dzieli się radami, jak być sumiennym fotografem podróżniczym i tworzyć fotografie, które kryją się za głębią piękna. 

Powiązane:Jak podróżować z kamerą filmową

Zdobyłeś reputację dzięki robieniu zdjęć podróżniczych, które dzielą się historią. Dlaczego jest to dla Ciebie ważne?

To ważne, bo według mnie jest to interesujące dla ludzi, jaka jest prawdziwa historia. To dodatek do jakiejkolwiek emocjonalnej reakcji, jaką mogą mieć na to zdjęcie. Nie różni się to od sytuacji, gdy ludzie oglądają dokumenty zza kulis wielkiego filmu. Lubisz po prostu wiedzieć, jak to się stało.

Czasami jest to historia danej osoby. Czasami kryje się za tym historia, w której postanowiłeś uchwycić ujęcie w taki sposób, w jaki to zrobiłeś. Czasami jest ten niesamowicie szalony [moment]:„Jak oni złapali tę sekundę?”

Portrety mogą wydawać się onieśmielające zarówno dla fotografa, jak i fotografowanej osoby. Jak sprawić, by ludzie się do Ciebie zbliżyli i stworzyli naturalne, autentyczne portrety?

To naprawdę ważne, żeby się uśmiechać. Kiedyś [miałam] naprawdę poważną twarz, ale dla osoby po drugiej stronie nie jest ona pewna, czy ta poważna mina oznacza, że myślisz o swoich ustawieniach, czy też nie podoba Ci się ich wygląd.

Jeśli jesteś z tłumaczem i spotykasz się z kimś, zadając pytanie, zadajesz je osobie, z którą rozmawiasz. Nawet jeśli to tłumacz będzie tym, który do ciebie przemówi, nie patrzysz na tłumacza i nie mówisz:„No cóż, co oni robią i co dzieje się dalej?” 

[Myślę też, że] wiedza, kiedy odłożyć aparat, jest ważna. Była tam wspaniała społeczność keczua [podczas mojej ostatniej podróży do Peru], która pozwoliła mi przyjechać z tłumaczem na festiwal Pachamama organizowany dla tej społeczności. To nie była żadna sztuczna prezentacja. W pewnym momencie chcieli, żebym się w to zaangażował. Oferowali mi liście kakaowca i chcieli, żebym zatańczył.

[Więc co robisz?] Bierzesz liść kakaowca i tańczysz. Nie dostałem żadnych zdjęć z tańca, ponieważ tańczyłem, ale ważne jest, aby przyznać, że to zaszczyt i że mówią:„OK, chcesz wejść do naszego świata? Chcemy, żebyś to zrobił”. Czasami po prostu musisz odłożyć aparat i szanować fakt, że poświęcają Ci uwagę. Teraz musisz poświęcić im 100% uwagi, a nie przez obiektyw.

Zaufaj mi, kiedy wszyscy tańczyliśmy, a oni się kręcili, pomyślałem:„Szkoda, że nie zrobiłem zdjęcia”. [Jednakże] ich oczywista radość i zaszczyt, że [poprosili mnie o dołączenie] muszą mieć pierwszeństwo. 

Powiązane:Najlepsze aparaty podróżne

Jaka jest Twoja rada, jak być sumiennym fotografem podróżniczym i nie ograniczać się do robienia tylko ładnych zdjęć?

Dołóż należytej staranności. Upewnij się, że masz podstawową wiedzę na temat kultury, że znasz podstawowe słowa, niezależnie od języka. „Witam”, „pożegnania”, „dziękuję”, „ile?”, tego typu rzeczy. Nawet jeśli zamordujesz akcentem, ludzie docenią ten wysiłek.

Okazuj szacunek i zrozum, że jesteś gościem. Myślę, że to jest to, o czym ludzie zapominają. Gdybyś był w czyimś domu, nie zachowywałbyś się tak, jak chcesz, nawet by ci to nie przyszło do głowy, więc dlaczego miałbyś to robić w innym kraju? To naprawdę przypomnienie, że musisz być świadomy tego, co dzieje się wokół ciebie i że jesteś gościem.

Co Twoim zdaniem składa się na fascynujące zdjęcie podróżnicze?

Z [punktu widzenia] artykułu redakcyjnego i z głębi serca uważam, że o dobrym zdjęciu decyduje to, czy przykuwa uwagę. Być może chodzi o użycie koloru, a może o kąt, kto wie? Musi mieć coś, co przyciągnie uwagę. To banał, ale absolutnie [ważne] jest wyczucie miejsca.

Myślę, że jeśli chodzi o ludzi, to chcę się czuć jak mucha na ścianie. Nawet jeśli patrzą w kamerę, mam nadzieję, że będzie to miejsce, w którym moja obecność nie zmieni tego, jak normalnie uśmiechaliby się do nieznajomego ani jak się zachowywali. Chcę, żeby myśleli o mnie tak, jakbym był tam bez aparatu, jeśli w ogóle mają o mnie myśleć. Nie zawsze ludzie patrzą na mnie, szukając portretów i tym podobnych rzeczy. Myślę, że ludzie szybko sztywnieją, więc kiedy mówię „Zastanowię się, a ty rób swoje”, wtedy odnoszę największy sukces.

Czy masz wskazówki dotyczące fotografowania popularnych miejsc?

Nie idź do tych miejsc. To ja. Z zawodowego punktu widzenia nikt nie musi oglądać mojego zdjęcia Paryża. Jest milion zdjęć Paryża. Jeśli tam będę, nie mam zamiaru przechodzić przed Wieżą Eiffla. Ale tak naprawdę chodzi o odrobienie małej pracy domowej. Jeśli wybierasz się na Wieżę Eiffla i świadomie chcesz spróbować czegoś nowego, Google ma wszystkie zdjęcia; zobacz, gdzie ludzie zwykle to robią.

Jest mnóstwo nocnych zdjęć z błyszczącymi światłami. Czy można tam dotrzeć o innej porze dnia? Czy uda się tam dotrzeć podczas specjalnego wydarzenia, które nada mu inny charakter i które zdarza się tylko raz w roku? Czy można bawić się otoczeniem? Czy możesz mieć inne budynki lub rzeczy, które kierują na nie twoją uwagę, ale nie jest to po prostu stwierdzenie:„Woo hoo, tu jest Wieża Eiffla”? Naprawdę staram się nie chodzić do żadnego z tych miejsc. Rzadko jeżdżę do Nowego Jorku lub Los Angeles, aby robić zdjęcia, ponieważ nadchodzi moment, w którym wszystko jest już gotowe. Po prostu tak się stało.

Czym podzieliłbyś się z kimś zainteresowanym profesjonalną fotografią podróżniczą?

Biegnij.

Uważam, że zawód fotografii podróżniczej jest naprawdę trudny i miałem szczęście, że miałem bardzo udaną karierę [zanim zająłem się fotografią podróżniczą], która pozwoliła mi wytrzymać miesiące bez pracy z powodu Covid-19. To nie w porządku, ale fotografia stale ulega dewaluacji, przez co wywołuje niepokój i jest niewygodna. Aby to zrobić, musisz się z tym wszystkim czuć komfortowo.

Jeśli nie, uciekaj, bo to nie będzie dla Ciebie skuteczne i zmarnujesz mnóstwo czasu. Ale to nie znaczy, że powinieneś przestać fotografować, bo jeśli to kochasz, rób to dalej. Oznacza to po prostu, że nie musisz z tego żyć. Jeśli jednak ktoś naprawdę chce to zrobić, ważne jest, aby pomyśleć o opowiadaniu historii i dać sobie zadanie. Zastanów się, jak opowiedzieć tę historię. Czy mam zbliżenia? Czy znam szczegóły? Czy mam szansę na założenie? Czy mam ostatnią szansę?

Konferencje to świetne miejsce do nawiązywania kontaktów i nie chodzi tylko o marki, miejsca docelowe i tym podobne, chociaż to też jest bardzo ważne. To inni fotografowie podróżujący. Wiele się od nich nauczysz, oni będą mieli doświadczenie, jakiego ty nie miałeś i pewnego dnia będziesz mógł poprosić tę osobę o radę, a otrzymasz ją.

Podziel się kilkoma podstawowymi przedmiotami ze swojej torby ze sprzętem.

Mam 5D Mark IV. Mam podróżną listwę zasilającą, która obsługuje zarówno wtyczki, jak i USB, ponieważ często przebywam w odległych miejscach [tylko] z jedną wtyczką i mam wiele akumulatorów i wiele rzeczy, które muszę ładować. Nigdzie nie ruszam się bez podróżnej listwy zasilającej. Uwielbiam mój uchwyt na kartę pamięci. Nigdy nie chcę używać karty pamięci dwa razy podczas jednej podróży. To jeden z moich niezawodnych zabezpieczeń i zewnętrzny dysk twardy.

[Jeśli fotografuję] dziką przyrodę, moim typowym obiektywem będzie 200–400 mm z przedłużaczem 1,4 i będę go używać przez 90 procent czasu na safari. [Używam też] obiektywu 24–70 mm do szerokokątnych zdjęć otoczenia. Jeśli fotografuję ludzi, często używam 24–70 mm i 70–200 mm.

Jaka jest najlepsza rada fotograficzna, jaką kiedykolwiek otrzymałeś? 

Nevada Wier, niesamowity National Geographic fotografka robi niesamowite zdjęcia ludzi i chciałam zrobić z nią warsztaty. Na warsztatach mówi:„Kiedy uznasz, że skończyłeś, zrób jeszcze jedno”. To takie prawdziwe. Jest wiele chwil, w których myślisz:"Zaczyna padać. Ech, festiwal się skończył, nieważne. Jestem wyczerpany, chcę wrócić do domu." W tym momencie idź strzelić jeszcze jednego. Jeszcze jedno zawsze się czymś kończy i nie chcesz tego przegapić.

Jakiego zdjęcia żałujesz, że nie zrobiłeś? 

Nie mam ani jednego zdjęcia. Poczułam to coś, kiedy chodziłam, miałam aparat i widziałam piękne światło, czy cokolwiek to jest, i z jakiegoś powodu czułam się tego dnia niepewnie. Nie chcę zatrzymywać ludzi. Są takie momenty. Zwykle jest to jakiś szczery, niespodziewany moment, w którym to widzę i wiem, że byłoby to świetne zdjęcie. Mam nawet aparat, ale z jakiegoś powodu tego nie robię i zawsze myślę:„Ugh, powinienem był to zrobić”.

Podziel się jedną z największych katastrof fotograficznych.

Na szczęście bez większych katastrof w terenie. To byłoby do bani. [Doświadczenie wywołujące panikę miało miejsce] gdy mój dysk zewnętrzny uległ awarii. Gdybym nie miał tylu kart pamięci, ile miałem do zabezpieczenia, miałbym przerąbane.

Co najbardziej denerwuje Cię jako fotografa?

Doprowadza mnie do szału, gdy fotografujesz coś lub kogoś, a inny fotograf pojawia się za tobą lub z boku. Sama obecność sprawia, że ​​osoba, z którą masz połączenie, traci to połączenie lub zaczyna na nią patrzeć. To niegrzeczne. Zanim przybiegniesz, poczekaj, aż fotograf skończy.

Jaki jest Twój obecny i/lub ulubiony aparat wszechczasów?

Powiedziałbym, że to 5D Mark IV, inny niż 1DX, który uwielbiam, ale to po prostu potwór.