Donato Di Camillo:Uchwycenie surowej ludzkości na portretach ulicznych Nowego Jorku

Donato Di Camillo nie wywodzi się z „tradycyjnego” środowiska fotograficznego. Pochodzi z więzienia.

Fotografie Di Camillo ukazują tę stronę Nowego Jorku, która jest zwykle ignorowana, ale jego często szorstkie przedstawienia ludzi i miejsc są pełne powagi i szacunku. Ta dwoistość jest zawsze obecna na fotografiach Di Camillo:zdjęcia, które mogą mieć charakter wyzysku – bezpośrednie zdjęcia uliczne zubożałych i pozbawionych środków do życia w błysku – budzą współczucie i ciekawość.

Swoimi fotografiami Di Camillo ukazuje i okazuje szacunek wielu uciskanym postaciom Nowego Jorku. Na własny rachunek pracuje nad naprawieniem niektórych błędów swojego poprzedniego życia.

Syn dokera, Di Camillo (47 l.), dorastał w archetypowym nowojorskim domu:zżyci, włoscy rodzice w pierwszym pokoleniu mieszkali z dalszą rodziną w Bensonhurst, niegdyś uważanym za „Małe Włochy” Brooklynu. Na aspiracje Di Camillo i jego rówieśników miało wpływ otoczenie, w którym dorastali – głównie pracownicy fizyczni, związkowi, z „ciemniejszym elementem” przestępczości zorganizowanej tuż poza zasięgiem wzroku.

„Dzisiaj dzieci chcą zostać inżynierami, fizykami i wykonywać te wszystkie piękne zawody” – mówi Di Camillo. „Wtedy było po prostu tak:chcę jeździć nowiutkim mercedesem i nie przeszkadza mi to, że mogę zrobić, co w mojej mocy, aby to zrobić”.

Ze względu na swój rodzinny akcent Di Camillo twierdzi, że gdy dorastał, dokuczano mu i stał się samozwańczym outsiderem. Jego dziedzictwo wzbudziło ciekawość świata poza jego sąsiedztwem, co skłoniło go do zapoznania się z magazynami fotograficznymi takimi jak TIME i National Geographic , wyrzucone numery, które jego ojciec zbierał od starszej pani z sąsiedztwa.

Ale nigdy nie spodziewał się, że zostanie fotografem. Jedyne jego zdjęcia w tamtych czasach były udawane. Często korzystał ze starego rodzinnego aparatu natychmiastowego Polaroid – bez filmu – do terroryzowania swoich sióstr, otwierając szeroko drzwi do łazienki i udając, że robi zdjęcie.

To poczucie zasadzki może nadal wydawać się obecne w dorobku Di Camillo, który stworzył w ciągu kilku krótkich lat fotografowania, ale twierdzi, że robienie zdjęć to coś więcej niż tylko zrobienie zdjęcia.

„Zobaczysz kilka strzałów, które będą wyglądać jak „bum!”, jakbym je właśnie złapał, „trzask”, jakbym roztrzaskał je w głowę błyskiem lampy” – mówi. „Ale uwierz mi, zawsze się zatrzymuję i mówię:«Przepraszam, ale chciałem cię tylko złapać. Chciałem tylko uchwycić tę twoją surowość.»”

Izolacja doprowadziła do kłopotów, a Di Camillo w końcu popadł w coś, co nazywa „mroczniejszym elementem” swojej okolicy. „Zacząłem kraść radia samochodowe, kiedy inne dzieci bawiły się z GI Joesem, który głośno płakał” – mówi. Jego pierwsze aresztowanie miało miejsce w wieku 12 lat, a ostatecznie Di Camillo zasłynął jako złodziej.

W 2006 roku Di Camillo został aresztowany w związku z członkami rodziny mafijnej z Colombo i początkowo groził mu maksymalnie 20 lat więzienia. Został skazany na 36 miesięcy więzienia o średnim bezpieczeństwie w Petersburgu w Wirginii, ale zanim zaczął odbywać karę, umieszczono go w areszcie domowym na dwa lata. Został zwolniony w czerwcu 2011 r.

"To była prawdopodobnie najlepsza rzecz, jaka mi się w życiu przydarzyła. Dała mi czas na zastanowienie się nad tym, kim jestem" - mówi Di Camillo. "Nie byłem złoczyńcą. Nie byłem tym, co wymyśliłem w głowie - byłem kochającym facetem, dbałem o ludzi."

Areszt domowy dał Di Camillo czas na ponowne nawiązanie kontaktu z rodziną i zaczął bawić się fotografią – głównie zdjęciami makro owadów i roślin, ponieważ musiał przebywać w promieniu 30 metrów od swojego domu. Po więzieniu fotografia utknęła.

„Kiedy wyszedłem, mogłem chodzić po ulicach i miałem szeroko otwarte oczy” – mówi. "Wiedziałem z więzienia, że mogę po prostu wychwycić różne rzeczy. Wiesz, masz anteny ustawione wysoko."

Spędził także lata za kratami, doskonaląc swoje estetyczne oko. Czytał kilka czasopism fotograficznych, jakie udało mu się znaleźć w więziennej bibliotece, ale studiował także takie tematy, jak oświetlenie Rembrandta i prace takich ikon, jak Eddie Adams i Bruce Gilden, na których Di Camillo uważa, że ma wpływ.

„Myślałem, że to totalny wariat” – mówi Di Camillo z Gilden, oceniając pracę fotografa Magnum i jego wytrwałość w stosunku do estetyki głównego nurtu. „Jego zdjęcia, ty chcesz je nazwać brzydkimi, ja nazywam je pięknymi. Nazywam je ludzkimi.”

Szybki rzut oka na prace Di Camillo od razu przypomina nam się o fotografii ulicznej Gildena, w której częste użycie bezpośredniej lampy błyskowej pozornie pozwala uchwycić nagłe, niestrzeżone chwile. Di Camillo dokłada jednak wszelkich starań, aby nie wykorzystywać swoich poddanych. „Zawsze okazuję szacunek” – mówi. „Uderzył mnie nisko – nauczyło mnie to szacunku, delikatności i zrozumienia w stosunku do fotografowanych obiektów”.