Najlepsi fotografowie ślubni 2011:kreatywne style i trendy

To, co kiedyś było konwencjonalną praktyką, jest teraz sztuką kreatywności, przygody i indywidualizmu

Autor:Aimee Baldridge / zdjęcie amerykańskie | Opublikowano 27 maja 2011 o 23:12 EDT

Przez dziesięciolecia fotografia ślubna była sztywna i konwencjonalna. Jednak ostatnio w parach i fotografach narodził się duch przygód, który zmienił zasady. Indywidualność jest teraz kluczowa, niezależnie od tego, czy oznacza to wykorzystanie technik fotografii krajobrazowej, fotoreportażu czy stylu hipsterskiego. Jednak niezależnie od tego, jak bardzo mogą być zdenerwowani, fotoreporterzy ślubni nadal muszą sfotografować Nanę tańczącą ze swoim 7-letnim wnukiem. Z dumą przedstawiamy 10 najlepszych fotografów ślubnych roku – wszystkie osoby.

Marcus Bell
Wrażenia studyjne
Brisbane, Australia
marcusbell.com

Marcus Bell dostał to zdjęcie w ramach „Planu B” tylko dlatego, że jacht, na którym miał kręcić, się nie pokazał. „Moje doświadczenie pokazało mi, że to nie miejsce robi zdjęcie, ale zawsze para”.

Chociaż Marcus Bell zaczął fotografować wesela jako bezpłatny asystent, robił to dla pieniędzy. Nosząc torby dla doświadczonych strzelców ślubnych w zamian za szansę poznania ich działania, zauważył, że opierali się głównie na recepturach. Kiedy Bell zaczął działać na własną rękę, poszedł ich śladem i swoją prawdziwą pasję zarezerwował dla osobistych projektów – krajobrazu i fotografii ulicznej, które jako pierwsze przyciągnęły go do tego medium. Wszystko zmieniło się pewnego dnia, gdy zapytał kilku fotografów komercyjnych, kiedy znajdują czas na pracę, którą naprawdę kochają. „Powiedzieli:«To jest to, co naprawdę kochamy. Tak się po prostu składa, że ​​naprawdę dobrze nam za to płacą»” – wspomina Bell. „To było tak, jakby zapaliła się żarówka”. Od tego czasu Bell wykorzystuje swój talent do fotografowania krajobrazów i ulicy, aby tworzyć żywe, teksturowane obrazy wydarzeń, do kręcenia których został zatrudniony. Zmiana przyniosła mu zarówno więcej zajęć, jak i więcej przyjemności. „Teraz fotografia ślubna jest tym, co kocham robić najbardziej” – mówi. Jego najlepsza wskazówka dotycząca robienia świetnych zdjęć:przestań słuchać. „Wyciąłem cały hałas” – mówi – „i po prostu patrzę na mowę ciała, oczy, ruchy rąk i gesty. Mówią głośniej niż słowa wypowiadane przez ludzi”.

Bell użył obiektywu 200 mm f/2,8, aby uzyskać na tym zdjęciu pożądaną kompresję. „Aby uzyskać odpowiednią kompozycję i scenerię” – wyjaśnia – „musiałem znaleźć się po drugiej stronie jeziora, jakieś 300 metrów dalej”.

Yervant Zanazanian
Fotografia Yervanta
Docklands, Melbourne, Australia
yervant.com

„Kiedy prababcia szeptała młodej pannie życzenia, ich ręce powiedziały więcej niż twarze”.

Zapytaj Yervanta Zanazaniana, dlaczego lubi fotografować wesela, a odpowie:„Każdy ślub to teatr sam w sobie”. Ale biznes, w który wszedł 28 lat temu, nie był dramatyczny. „Wszystko było statyczne” – mówi. "Ludzie wstawali i patrzyli w kamerę, a ty mówiłeś im, żeby się nie ruszali. Nie było żadnej ekspresji, żadnego wyczucia. " Jednak w latach 90., gdy tylko poczuł się wystarczająco ugruntowany, zaczął wprowadzać zmiany. Przeszedł ze średniego formatu na 35 mm, a potem na cyfrowy. Zamiast pozować do typowych scen ogrodowych, zaczął zabierać pary na niezobowiązujące sesje zdjęciowe w mieście. Zaproponował nawet, że będzie fotografował śluby za darmo w zamian za swobodę twórczą. „Zajęło to prawie rok” – mówi, ale kiedy udało mu się zgromadzić prace w swoim nowym stylu, klienci zaczęli przybywać. Współpracownicy również zwrócili na to uwagę. Jego naturalny, a jednocześnie artystyczny wygląd wywarł wpływ na całe pokolenie fotografów ślubnych. Dziś studio Zanazaniana jest jednym z najbardziej prestiżowych w Australii, a jego wkład w branżę doceniany jest w postaci ciepłego podziwu ze strony rówieśników. „To wspaniała branża” – mówi. „Jesteśmy teraz dużą rodziną, która współpracuje, nie kieruje się schematami i nie działa przeciwko sobie.”

„Podczas sesji zdjęciowej w Pradze panna młoda przyciągnęła wzrok kilku mężczyzn”.

Nate i Jaclyn Kaiser
Znaleziono obraz
San Diego, Kalifornia
theimageisfound.com

Panna młoda gryzie kulę w Parku Narodowym Joshua Tree.

Historia filmu The Image Is Found rozpoczęła się, gdy Nate i Jaclyn Kaiser spotkali się jako nastolatkowie, których łączyło wspólne zainteresowanie fotografią. Kilka lat później pobrali się i zaczęli robić wspólne zdjęcia. Fotografia ślubna nie była jednak ich pierwotnym planem. „Chcieliśmy być fotografami dzieł sztuki, którzy robili zdjęcia rozkładu miast i jakoś nam za to płacili” – mówi Nate. – To prawdopodobnie nie wyszłoby tak dobrze. Nieoczekiwanie siostra Jaclyn poprosiła ich o nakręcenie jej ślubu i byli mile zaskoczeni. Wkrótce plan rozkładu urbanistycznego został odrzucony i poświęcili się uczeniu się od stylu wybitnych fotografów ślubnych. Chociaż poszerzyło to ich umiejętności, ich sukces był ograniczony, dopóki nie zaczęli stosować własnego, unikalnego stylu i punktu widzenia – podejścia, które kładzie nacisk na portretowanie ponad opowiadanie historii i łamie wiele konwencji fotografii ślubnej (nie wspominając o standardowej estetyce romansu). „Jest trochę szorstki na krawędziach” – mówi Jaclyn. „To nie jest dopracowane, to nie jest wysoki glamour”. Zamiast próbować wywołać u pary przejaw uczuć, Kaiserowie starają się uchwycić szeroką gamę sposobów, w jakie pary wyrażają swoje uczucia. Jest to podejście, które poszerzyło także ich słownictwo wizualne. Teraz, gdy odnaleźli swoje miejsce w fotografii ślubnej, tworzą obrazy, które kochają i przyciągają takich klientów, jakich chcą — ludzi, jak mówi Nate, „którzy czują się komfortowo we własnej skórze”.

„To było jedno z najwspanialszych wyjść, jakie widzieliśmy” – mówi Nate o weselu na australijskiej wsi. „Szli przez śnieżycę pełną bąbelków i rzucanych konfetti.”

Rocco Ancora
Ankora i Bell
Melbourne, Australia
roccoancora.com

„Wszystkie były podekscytowane, biegały i zdejmowały buty” – mówi Ancora o dziewczynach, które czekały z ojcem panny młodej na sesję portretową. Kiedy jedna z dziewcząt zobaczyła go przychodzącego z aparatem, wskoczyła na kanapę. „Uwielbiam jej nagle właściwy wyraz twarzy” – mówi.

Rocco Ancora zetknął się z fotografią podczas studiów architektury. „Pewnego dnia musieliśmy zrobić kilka zdjęć budynków” – mówi. „Chwyciłem aparat i to był początek romansu”. Ten gorący romans wkrótce doprowadził go do porzucenia architektury i oddania się obiektywizmowi, początkowo jako asystent uczący się wykonywania odbitek w ciemni. Szybko stał się profesjonalistą i już w 2004 roku prowadził własne studio. „Podoba mi się cały pomysł kręcenia ślubu” – mówi. „Uwielbiam to, że jest to niepowtarzalne wydarzenie, w którym tyle się dzieje i jest tyle emocji”. Styl Ancory ujawnia jego korzenie w filmie i pracy w ciemni, kładąc nacisk na starannie wstępnie wizualizowane obrazy o szerokiej palecie tonacji, które z łatwością mogą stać się odbitkami dzieł sztuki. Podczas gdy jego zdjęcia z wydarzeń umiejętnie wykorzystują dostępne światło w dokumentalnym stylu, portrety Ancory mają bardziej malarski wygląd, ukształtowany dzięki połączeniu naturalnego światła i stroboskopów. „Lubię oddalać źródło światła od aparatu i tworzyć na zdjęciu jak najwięcej modelowania i nastroju” – mówi. Wpływy Ancory na portrety czasami wykraczają poza dziedzinę fotografii. „Wiele czerpię ze sztuki renesansu i malarstwa prerafaelitów, a także z twórczości Rembrandta i Vermeera” – wyjaśnia. „Fascynuje mnie sposób, w jaki wykorzystywali światło”. Estetyka Ancory i jego mistrzostwo drukarskie przyniosły mu wiele wyróżnień. Teraz kieruje innymi fotografami jako dyrektor kreatywny międzynarodowej grupy studyjnej XSiGHT. „Coraz więcej par szuka tej twórczej różnicy” – mówi. „Chcą umieścić na ścianie coś naprawdę pięknego.”

_„Mimo że wszędzie byli ludzie, ta chwila samotności nadeszła tuż przed tym, jak druhny weszły za nią po schodach.”{C

Parker J. Pfister
Asheville, Kalifornia
parkerjphoto.com

„Drużb przyjął tę pozę, robiąc zdjęcie parze. Zanurkowałem przez okno kierowcy, ustawiłem zoom na 16 mm i oddałem ten jeden strzał.”

Uczeń spontaniczności, Parker Pfister traktuje każdy ślub jak nową przygodę. W trakcie swojej kariery rozwinął styl fotoreportażu, który wyróżnia się osobistym wyczuciem i różnorodnością wizualną. Jednak jego dziwaczne oko nie zawsze było mile widziane, gdy Pfister zaczął fotografować wesela ze swoim ojcem w małym miasteczku Hillsboro w stanie Ohio. „Sposób, w jaki lubię fotografować, był postrzegany jako zabawa” – wyjaśnia. „Wiele narzeczonych pragnie teraz takiego stylu, ale wtedy wcale tego nie chciały. Nigdy.” Rozłączenie doprowadziło Pfistera do porzucenia ślubów i skupienia się na wielkoformatowej fotografii krajobrazowej. Ale kiedy w 1999 roku wrócił do fotografii ślubnej, jego gusta ewoluowały (podobnie jak jego umiejętności). Mówi, że jednym z najważniejszych elementów jego pracy jest poznawanie klientów i budowanie relacji przed wydarzeniem. Tylko nie próbuj mu mówić, gdzie ma strzelać. „Najlepiej pracuję, pracując biodrem” – wyjaśnia. „Kiedy kierownictwo obiektu mówi:«Tutaj możesz sfotografować parę młodą, to świetne miejsce na przyjęcie weselne», takie miejsca są dla mnie od razu niedostępne. Chcę dać moim klientom coś innego. Dlatego mnie rezerwują.”

_„Powiedziano mi, że Mandy dostała przyprawę od babci, więc uważałem na to. Zrobiłem to zdjęcie z lampą błyskową w aparacie, w stylu paparazzi, przeciągając migawkę na jedną dziesiątą sekundy.”__

_{C

Jonas Peterson
Brisbane, Australia
jonaspeterson.com_

_

„Powiedziałem Marco i Danieli, gdzie ich chcę, a potem po prostu czekałem na odpowiedni moment” – mówi Peterson. „Bardzo rzadko mówię parom, jak pozować. Mówię im, żeby skupili się na sobie nawzajem. Pozycja prawie zawsze wychodzi naturalnie”.

Moją życiową mantrą jest:„zachowuj prostotę”” – mówi Jonas Peterson. To lekcja, której nauczył się, zanim w ogóle sięgnął po aparat, przede wszystkim z poezji Charlesa Bukowskiego. „Zdałem sobie sprawę, że proste słowa mogą wywołać silne emocje” – mówi. „Zabrałem to zrozumienie ze sobą do mojej fotografii”. Peterson odkrył swoje zamiłowanie do fotografii ślubnej po tym, jak poproszono go o sfotografowanie ceremonii i przyjęcia przyjaciela. Wkrótce zaczął wypełniać weekendy pracą weselną, ostatecznie porzucając karierę copywritera reklamowego, aby pracować na pełny etat z kamerą. Peterson przypisuje charakterystyczny wygląd swoich prac niechęci do kategoryzacji, jak powinny wyglądać zdjęcia ślubne. „Zacząłem robić zdjęcia, nie oglądając innych zdjęć ślubnych” – mówi. „Właśnie pomyślałem:«Chciałbym to zrobić w ten sposób»”. Dla Petersona oznacza to zachowanie prostoty technicznej, używanie głównie stałoogniskowych obiektywów i zastanego światła. W sposób minimalistyczny podchodzi do tworzenia portretów i kadrowania ujęć, nie boi się łamać klasycznych zasad kompozycji, aby osiągnąć swój oszczędny, kontemplacyjny styl. Co nie znaczy, że nie mógłby przestrzegać zasad, gdyby chciał. „Wiem, jak powinna wyglądać „dobra” fotografia” – mówi. „Wiem, że nie powinno się obcinać głów. To, co robię, jest trochę buntem przeciwko konwencjom. Chcielibyśmy myśleć, że pan Bukowski by to zaakceptował._

_

„Złapałem to przez okno bez wiedzy Nicka i Suryi. Udało mi się zrobić tylko jedno zdjęcie, zanim mnie zauważyli”.

„Para chciała czegoś niezbyt „ślubnego”, więc zdecydowałem się umieścić je w dwóch niebieskich basenach dla dzieci. Jest też mocno przetworzony i ma kilka tekstur, co zdarza mi się rzadko.”

_

Camille i Chadwick Bensler
Studio Jonetsu
Vancouver, Kanada
jonetsuphotography.com

_

_To uosabia czysty moment dostępny dla fotografa ślubnego bezpośrednio po ceremonii. Gdyby goście lub para byli świadomi obecności kamery, obraz straciłby swój urok” – mówią Benslerowie. _

Patrzymy na siebie nie tyle jako na twórców zdjęć, ile na odkrywców tego, co kryje się pod ręką, kiedy ludzie mogą być sobą” – mówi Chadwick Bensler z Jonetsu, firmy zajmującej się fotografią ślubną, którą Camille założyła w 2000 roku, zanim się poznali. Jonetsu oznacza po japońsku „pasję” lub „gorączkę miłości”, a kiedy gorączka rozprzestrzeniła się na Chadwick, został zarówno mężem Camille, jak i jej partnerem w fotografii. „Zainspirował mnie jej punkt widzenia” – mówi. Chadwick kontynuuje:„Rozważamy to ogromne błogosławieństwo, że możemy razem pracować. Naszym celem jest tworzenie dla naszych klientów wyjątkowych środowisk, w których mogą wyrazić siebie i pozwolić nam to uchwycić. Camille ujmuje to inaczej:„Kiedy ktoś później trzyma obraz w rękach, chcemy mieć pewność, że poczuje się w nim sobą. Chcemy, żeby poczuli ten obraz od środka.”_

_

_

Dina Douglass
Fotografia Andreny
Los Angeles, Kalifornia
andrenaphoto.com

_

„Mieszkańcy powiedzieli mi, że żaden inny fotograf nigdy nie przyprowadzał do wioski pary młodej. Setki dzieci i mieszkańców wsi przyszło oglądać.”

Mieszkająca w Los Angeles Dina Douglass zyskała reputację dzięki pracy na rzecz różnorodnych tradycji kulturowych i religijnych. Jest szczególnie dobrze znana ze swojej pracy przy weselach w Azji Południowej, gdzie godziny przygotowań często wiążą się z kolorowymi, wyszukanymi strojami i scenerią. Wydarzenia idealnie wpisują się w styl Douglassa, który podkreśla żywe kolory, dopracowany wygląd i umiejętnie oświetlone portrety. „Podróżujemy ciężko” – mówi. „Myślę, że nikt nie powinien bać się sprzętu. Pozwala ci kontrolować sytuacje, zamiast pozwalać im kontrolować ciebie. Douglass podążał za klientami do tak odległych miejsc, jak Indie, Indonezja i Ekwador. „Pomogło mi bycie studentem świata i próba zrozumienia pochodzenia moich klientów” – wyjaśnia. Mówi, że jednym z kluczy do upewnienia się, że spełnia oczekiwania wszystkich, jest „zrozumienie, co jest ważne dla panny młodej, a także tego, co jest ważne dla rodziny, ponieważ zazwyczaj są to bardzo różne rzeczy”. Para często pragnie ujęć w stylu dokumentalnym i podążających za modą, ale ich rodziny wolą zdjęcia grupowe i ważne momenty ceremonii. „Te kluczowe szczegóły mogą wydarzyć się w mgnieniu oka” – mówi – „a jeśli to przegapisz, w opinii rodziców zrujnujesz cały ślub”._

_

„Ustawiłem się i poczekałem, aż podniesie wzrok. Światło pięknie padało na jej twarz”.

_

Grega Gibsona
Fotografia Grega Gibsona
Waszyngton, DC
greggibson.com

_

Gibson użył obiektywu typu rybie oko, aby uchwycić to rozległe ujęcie z balkonu na początku ceremonii ślubnej. „Przyjmując tę pozycję” – mówi – „byłem w stanie powiązać wszystkie elementy w całość. Widzisz piękno i architekturę miejsca, pannę młodą wchodzącą z ojcem i czekającego pana młodego w tle. Opowiada całą historię w jednym kadrze. Do tego dążę we wszystkich moich obrazach.”

W 2002 roku mieszkający w Waszyngtonie fotograf Greg Gibson był już odnoszącym sukcesy fotoreporterem, mającym na swoim koncie kilka nagród Pulitzera. Jednak wypaliła go nieustanna konkurencja w świecie fotoreportażu na wysokim poziomie i rozczarowało go ukrywanie skandalów politycznych. Po spotkaniu z byłym kolegą wykonującym piękne prace ślubne, sam spróbował tego, myśląc, że ma odpowiednie umiejętności i że pozwolą mu spędzić więcej czasu z rodziną. „Gdybym był dziennikarzem, gdybyś zapytał mnie, czy kiedykolwiek będę fotografem ślubnym, wyśmiałbym cię” – mówi. Praca okazała się jednak znacznie bardziej satysfakcjonująca, niż się spodziewał. Ta zmiana nie tylko poszerzyła jego umiejętności techniczne i dała mu nowe uznanie dla portretu i oświetlenia, ale także pozwoliła mu tworzyć obrazy tak znaczące dla prywatnej publiczności, jak jego zdjęcia dziennikarskie były dla publiczności. „To nie są tylko banalne, ładne zdjęcia” – mówi. „Możesz stworzyć coś, co będzie miało realny wpływ i znaczenie dla ludzi, dla których pracujesz. Staram się fotografować śluby w ten sam sposób, w jaki zwykłem relacjonować wydarzenia prasowe. Opowiadasz historię. Próbujesz uchwycić chwile, które mają znaczenie, są spontaniczne i prawdziwe.”_

_

„Stałem na krześle, żeby móc skupić się tylko na jej rzęsie”. Zdjęcie zrobione przy szeroko otwartym obiektywie makro 100 mm f/2.8.

„Na każdym weselu co najmniej jeden z tych gości robi coś szalonego na parkiecie. Do podświetleń i separacji użyłem lampy błyskowej umieszczonej poza aparatem, skierowanej do tyłu, oraz lampy błyskowej umieszczonej w aparacie, aby doświetlić przód”.

_

Jesse i Whitney Chamberlin
Nasze dzieło miłości
Atlanta, Georgia
ourlaboroflove.com

_

Jesse użył obiektywu typu tilt-shift o ogniskowej 45 mm, aby zrobić to sugestywne zdjęcie, gdy para czekała na parkingu.

Założyciele Naszego Pracy Miłości uzupełniają się. „Ja ich trochę rozśmieszę” – mówi Whitney Chamberlin, „a Jesse sprawi, że się uśmiechną”. Chamberlinowie przywiązują dużą wagę do uchwycenia osobowości pary młodej w trakcie ich ślubu. Jak wyjaśnia Jesse, starają się „zapewnić im pracę, która stale będzie im przypominać, kim są, bez względu na to, jak zmienią się czasy”. Chamberlinowie dawno temu zrezygnowali z typowej rutyny robienia zdjęcia grupowego przy każdym stole gości na przyjęciu. Zamiast tego wymyślili bezzałogowy system fotobudki zwany Smilebooth. Pełni funkcję miniaturowego studia, w którym goście mogą spędzać tyle czasu, ile chcą, robiąc wspólne zdjęcia, korzystając z bezprzewodowego wyzwalacza migawki. „Dzięki temu możemy uzyskać chwile, których nigdy nie udałoby się uzyskać, gdyby fotograf był częścią tego równania” – mówi Jesse. Równie nieufni wobec konwencjonalności, gdy stoją za aparatem, Chamberlinowie charakteryzują się pomysłowym stylem, który czerpie inspirację spoza tradycyjnej dziedziny fotografii ślubnej. Jak wyjaśnia Jesse:„Chcemy stworzyć coś, co będzie postrzegane jako dzieło sztuki, niekoniecznie jako portret ślubny”._

_

„Zrobiłem to przez roślinę, aby nadać obrazowi przestarzały, filmowy efekt” – mówi Jesse. _