Przyjrzyjmy się wszystkiemu, co musisz wiedzieć o efekcie Kuleshova i jego wpływie na emocje widza.
Spośród wszystkich tajemniczych i potężnych narzędzi w filmowym pasie filmowca, jest naprawdę jedna technika, która jest najbardziej niesamowita. Nie, nie mówię o zoomie dolly, cięciu z wyskoku, ani nawet o pełnym zastosowaniu radzieckiej teorii montażu (chociaż można argumentować, że ta sztuczka jest częścią tej techniki).
Nie, dzisiaj mówimy o efekcie Kuleszowa i o tym, jak kształtuje on istotę tego, jak filmy są tworzone i postrzegane przez widzów – dużych i małych.
Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego dane ujęcie wywołuje u Ciebie określone uczucia? Albo jak to możliwe, że oglądając napiętą sekwencję, możesz poczuć niesamowite efekty określonego cięcia?
Dzieje się tak dlatego, że najlepsi filmowcy na świecie rozumieją Efekt Kuleshova i wiedzą, jak go używać z kinową precyzją.
Ale czym jest to tajemnicze narzędzie do tworzenia filmów? Skąd się bierze i jak można z niego skorzystać?
Przekonajmy się. Oto wyjaśnienie efektu Kuleshova.
Co to jest efekt Kuleszowa?
Czym jest efekt Kuleshova i jak działa?
Opracowany w latach 1910. i 1920. przez rosyjskiego filmowca Lwa Kuleszowa (więcej o nim poniżej) efekt Kuleszowa jest jedną z głównych zasad teorii montażu i montażu, a także podstawowym elementem samej teorii filmu.
Efekt Kuleshova to technika montażu filmowego, która bada fenomen mentalny polegający na tym, że widzowie mogą wydobyć więcej znaczenia z interakcji dwóch połączonych ujęć niż z pojedynczego statycznego obrazu.
Sugeruje to, że twórca filmowy może zmienić zamierzony sposób postrzegania emocji bohatera w zależności od towarzyszącego mu cięcia.
Co udowodnił efekt Kuleszowa?
OK, więc przyjrzyjmy się, jak to działa w świecie filmu i wideo. Jak widać na powyższym filmie, Efekt Kuleshova to tak naprawdę eksperymentowanie z zestawieniami.
Pokazując postać z neutralnym wyrazem twarzy, po której podaje się miskę zupy, widz czuje się nieco nijaki – jeśli nie trochę głodny – i postrzega tę postać jako taką.
Jednak jeśli pokazano tę samą postać z neutralną twarzą przed wycięciem na materiał przedstawiający dziecko w trumnie, widz dostrzega smutek na twarzy tej postaci.
To samo dotyczy zestawienia neutralnej twarzy i ładnej kobiety, ponieważ w tym samym spojrzeniu dostrzegamy miłość i uczucie.
Jak możesz sobie wyobrazić, odkrycie tego efektu i jego wpływu na emocje widza i zrozumienie filmu było rzeczywiście znaczącym przełomem i elementem składowym późniejszego montażu wszystkich filmów i wideo.
Kim był Lew Kuleszow?
Aby zrozumieć efekt Kuleshova, musimy zrozumieć człowieka stojącego za tą eksperymentalną techniką.
Urodzony w 1899 roku w rosyjskiej rodzinie intelektualnej Lew Kuleszow był klasycznie wykształconym artystą, który stał się pionierem współczesnego kina – i teorii filmu – u jego rozkwitu na przełomie wieków.
Kuleshov, współczesny innym wpływowym sowieckim filmowcom i teoretykom, takim jak Siergiej Eisenstein, jest uważany za lidera grupy, która jako pierwsza wprowadziła radziecką teorię montażu, jedną z najbardziej kultowych technik montażu filmów, jakie kiedykolwiek zbadano.
Oprócz tych podstawowych koncepcji montażu Kuleshov jest najbardziej znany ze swojej pracy, w której eksperymentuje z tym, jak sekwencja ujęć może wywołać u widza różne emocje – po prostu w oparciu o to, jak różne obrazy są ze sobą zestawione.
Dlaczego efekt Kuleszowa jest ważny?
Kiedy efekt Kuleszowa został wprowadzony i zastosowany we wczesnych filmach radzieckich z lat 1910 i 1920, efekt ten stał się popularną techniką stosowaną przez filmowców z bliska i daleka.
Na przykład w połączeniu z sowiecką teorią montażu, szczególnie w sekwencji kroków Odessy z Pancernika Potiomkin Siergieja Eisensteina , widzimy, jak można wykorzystać ten efekt do zestawiania ze sobą wielu różnych ujęć, tworząc kakofonię emocji, która może przytłoczyć widza szybkimi ujęciami i głęboką paniką.
Efekt Kuleshova udowadnia także, że żadne ujęcie w filmie nie jest tak naprawdę wyrzucone ani pozbawione znaczenia. Od niezainfekowanego ujęcia po montaż w rynnach – zarówno filmowcy, jak i montażyści dowiedzą się, że każde ujęcie jest wyjątkowo ważne ze względu na sposób jego umieszczenia w sekwencji. (A potem sposób umieszczenia sekwencji w scenie i tak dalej, aż do skonstruowania całego filmu lub projektu.)
Tak naprawdę nowoczesny styl montażu filmowego powstał częściowo w wyniku tych wczesnych eksploracji i wykorzystuje efekt Kuleshova, aby poinformować, w jaki sposób od tamtej pory powstawał każdy większy hit filmowy i mały projekt wideo.
Jak Hitchcock wykorzystuje efekt Kuleshova
Skoro mowa o uznanych filmowcach, którzy na przestrzeni lat korzystali z efektu Kuleshova, nie sposób nie wspomnieć o legendarnym Alfredzie Hitchcocku.
Hitchcock, choć w żadnym wypadku nie był rówieśnikiem Lwa Kuleszowa, był bezpośrednim spadkobiercą ideologii słynnego radzieckiego filmowca. Był jednym z pierwszych (jeśli nie największym) filmowców, który kontynuował eksperymenty z Efektem Kuleshova w akcji.
Znany jako „mistrz suspensu” Hitchcock posunął się o wiele dalej od efektu Kuleszowa i radzieckiej teorii montażu. Włączył te zasady tworzenia filmów do sposobu, w jaki konstruował sceny, a montaż wybierał jako sposób na budowanie napięcia i napięcia.
Znakomite przykłady tej techniki można zobaczyć, oglądając sceny z niektórych klasyków kina Hitchcocka, takich jak Okno na podwórko lub Psycho . W szczególności w scenach w Oknie na tylne , mamy szybkie przejścia pomiędzy twarzą naszego bohatera a scenami, które on (i widzowie) postrzega.
Ponadto, jak widać na powyższym filmie, Hitchcock był świetnym nauczycielem filmu. Jego wyjaśnienia i przykłady efektu Kuleshova, którymi podzielił się z innym filmowcem Fletcherem Markle w 1964 roku, są nadal wykorzystywane jako podręcznik dla studentów szkół filmowych na całym świecie w celu zilustrowania tej techniki.
Jak Spielberg wykorzystuje efekt Kuleshova
Bazując na początkowych eksperymentach Kuleshova oraz nowych stylach i pomysłach zaproponowanych przez twórców filmowych takich jak Hitchcock, elementy Efektu Kuleshova były szeroko stosowane w całej historii kina Hollywood.
Nie szukaj dalej niż filmy wyreżyserowane przez Stevena Spielberga, aby prześledzić, jak te zestawienia ujęć mogą szybko i kinowo stworzyć emocjonalne i tematyczne powiązania w różnych scenach.
W szczególności Spielberg słynie z wykorzystywania ujęć z punktu widzenia (POV), aby jeszcze bardziej zanurzyć widza w świat filmu.
Eksperymentuje także z podejściem opartym na punkcie myślenia w filmach takich jak E.T. , Park Jurajski i Indiana Jones aby lepiej połączyć widzów nie tylko z obrazami, które widzą na ekranie, ale jeszcze bardziej z tym, jak czują się bohaterowie scen.
Efekt Kuleszowa we współczesnym filmie
Jednakże, jak każda technika filmowa, której początki sięgają początków kina, tak i ta forma sztuki szybko się dostosowuje, a jeszcze szybciej podważa. To, że na przestrzeni lat zaobserwowaliśmy standardowe zestawienia strzałów i strzałów odwróconych, nie oznacza, że tych zasad nie należy łamać.
Podobnie jak Kuleshov i Eisenstein w swoich oryginalnych eksperymentach, każdy filmowiec poszukiwał nowych sposobów wykorzystania medium filmowego do opowiadania historii tak realnych, wciągających i pełnych emocji, jak to tylko możliwe.
Weź udział w filmie Arrival współczesnych twórców filmowych, takich jak Denis Villeneuve , Christopher Nolan z Mroczny Rycerz Powstaje lub Chloé Zhao z Nomadland jako doskonałe przykłady tego, jak twórcy filmowi mogą wypróbowywać nowe i innowacyjne sposoby nawiązania kontaktu z widzami wizualnie oraz za pomocą konkretnych cięć i konstrukcji scen.
Efekt Kuleszowa w postprodukcji
I chociaż omówiliśmy efekt Kuleshova jako zasadę tworzenia filmów, musimy poświęcić czas na omówienie tego efektu jako zasady montażu. W końcu zestawianie ze sobą ujęć jest sztuką samą w sobie. Efekt Kuleshova to głębszy sposób spojrzenia na podstawową logikę konstruowania scen ujęcie po ujęciu.
Jak powie każdy odnoszący sukcesy montażysta filmów lub wideo, choć chcesz przestrzegać kilku podstawowych zasad montażu filmów, takich jak docinanie zapałek, sceny powinny być montowane razem, kierując się uczuciami i emocjami. Prawie tak, jakbyś Ty, redaktorze, był jednocześnie widzem filmu i oceniał własne emocje.
Jest to szczególnie prawdziwe i powszechne podczas edycji scen montażowych, w których znajduje się wiele szybko połączonych ujęć, które nie zawsze pochodzą z tego samego czasu i miejsca.
Te szybkie montaże to efekt Kuleshova w najbardziej surowym wydaniu, a także najlepsza okazja dla redaktorów na nawiązanie silnej więzi emocjonalnej z publicznością poprzez wybór edycji.
Czy powinieneś go używać?
Podsumowując, ekscytująca jest myśl o tym, jak te podstawowe zasady tworzenia filmów – ustanowione ponad sto lat temu – mogą się zmienić i ewoluować w ciągu następnych stu lat. W ciągu ostatnich kilku lat sztuka filmowania stała się znacznie bardziej otwarta i dostępna wraz z eksplozją technologii cyfrowego wideo.
Obecnie postrzegamy wideo jako narzędzie do tworzenia treści, czy to na YouTube, TikTok, czy na inne społecznościowe platformy wideo. Jednak w swej istocie treści wideo nadal opierają się na tych samych zasadach i zasadach tworzenia filmów.
A jeśli poważnie myślisz o ogólnej poprawie swoich umiejętności, studiowanie psychologii efektu Kuleshova da ci jeszcze więcej możliwości eksperymentowania z tymi podstawowymi technikami.
Więcej spostrzeżeń i teorii na temat tworzenia filmów znajdziesz w tych dodatkowych artykułach.
- Wskazówki dotyczące tworzenia filmów:podstawy kręcenia sceny dialogu
- 8 niezbędnych cięć, które powinien znać każdy redaktor
- Przybornik redaktora:Dopasuj cięcia
- Powrót do podstaw:zasada trójpodziału w kręceniu filmów
- 7 najwyższej klasy samouczków do nauki podstaw tworzenia filmów