Grupowe pozowanie do portretu:porady ekspertów dotyczące oszałamiających zdjęć rodzinnych

Zapoznaj się ze wskazówkami dotyczącymi pozowania od najlepszych portrecistów w kraju

Autor:Piotr Kolonia | Opublikowano 21 listopada 2013 o 1:46 czasu wschodniego

Duże portrety rodzinne są trudne. Odzież i kalendarze wymagają koordynacji, a atrakcyjne, dobrze oświetlone tło wymaga znalezienia. Musisz zachować dobry humor, koordynując niezliczone inne szczegóły, tak aby wszyscy wyglądali idealnie przez ułamek sekundy, w której otwarta jest migawka. Dobra wiadomość? Pomimo pozornej niemożliwości tego wszystkiego, wspaniałe portrety rodzinne są rzeczywiście możliwe, a zebraliśmy panel doświadczonych profesjonalistów, którzy wyjaśnią, jak to zrobić.

Twoim pierwszym zadaniem jest pomóc obiektom wyglądać na zrelaksowane i pozbawione skrępowania. Art Streiber, świetny fotograf portretowy celebrytów z Los Angeles i specjalista ds. reklamy, który wykonał pierwsze zdjęcie, wyjaśnia:„Nawet jeśli na zdjęciu znajduje się 35 osób, powinno się wydawać, że wszyscy po prostu weszli i stali. Aby uzyskać odpowiedni efekt, poproś fotografowanych bohaterów, aby stanęli lub pochylili się w naturalny i swobodny sposób. Niech skrzyżowają ramiona, nogi lub oprzyją stopę na poręczy krzesła”.

Zanim członkowie rodziny zajmą swoje miejsca, obserwuj ich naturalną mowę ciała. Spencer Heyfron, redaktor redakcyjny z Brooklynu w stanie Nowy Jork, który sfotografował poniższą modę, mówi:„To zaskakujące, że niektórzy ludzie czują się jak u siebie w określonych pozycjach. Uważaj na te pozy i wykorzystuj je na swoją korzyść”.

Spencer Heyfron pozowała pracowników biurowych do opowieści o modzie w Lucky. Kiedy Heyfron robił zdjęcia tej kolekcji mody, uważał, aby nie powielić ułożenia ramion, głowy, nóg i stóp pięciu fotografowanych osób. „Wystarczy niewielki obrót ciała, aby zdziałać cuda” – mówi. Nie tylko dla osoby, która się odwraca, ale także dla obiektów po obu jej stronach.

Gdy zaczniesz umieszczać obiekty, zmieniaj elementy wizualne. Mieszaj kolory ubrań, płcie, rasy, wzrost, wiek i pozy. Unikaj ustawiania głów w jednej linii i nie pozwalaj na przykład, aby dwie sąsiednie osoby skrzyżowały ramiona. Wymieszaj ustawienie ramion, tak aby żadne dwie osoby nie były skierowane w ten sam sposób. „Nie bój się kierować ludzi w stronę centrum grupy i od niego” – mówi Streiber. Nie wszystkie osoby po lewej stronie kadru powinny być skierowane w prawą stronę i odwrotnie.

Cat Thrasher wykonała ten intymny portret swoich rodziców przy użyciu korpusu Hasselblad 501 CM i obiektywu Carl Zeiss 80 mm f/2.8 na filmie Fujifilm Neopan Acros 100. „Dotyk fotografowanych osób zwalnia ich z obowiązków formalnych podczas sesji zdjęciowej” – mówi Thrasher. "Sygnalizuje, że mogą wyrazić swoją miłość i intymność. Dotykanie bliskiej osoby, która jest zdenerwowana lub niespokojna, pomaga jej się zrelaksować."

Aby przyjąć zrelaksowane i swobodne pozy, sam zachowuj się i mów w sposób zrelaksowany i swobodny. Aby to zrobić, może być wymagane pewne przygotowanie. Cat Thrasher, zawodowiec z Charlottesville w stanie Wirginia, którego rodziców widać powyżej, mówi:„Uważam, że posiadanie małego repertuaru optymistycznych zwrotów i póz jest pomocne. Zbieram też arkusze łez z pięknymi pozami i pokazuję je badanym. To ich relaksuje, ponieważ mniej więcej uczą się, czego się od nich oczekuje”.

Tworzenie grupy

Jeśli nie pozujesz drużyny piłkarskiej lub zespołu rockowego, unikaj ustawiania ludzi w linii prostej. Zamiast tego podeprzyj swój zestaw sofami, krzesłami z wysokim oparciem i stołkami, aby ludzie mogli klękać, siedzieć i stać w sposób dostosowany do wysokości głowy, aby uzyskać przyjemny rytm wznoszenia się i opadania. „Daj ludziom coś, na czym mogą położyć ręce” – mówi Streiber. „Albo oparcie krzesła, albo ramię innej osoby.”

Peter Yang sfotografował tych czterech Teksańczyków na potrzeby magazynu Texas Monthly o wymierającej rasie kowbojów. Ponieważ w zasadzie były to pojedyncze osoby, a nie część rodziny czy zorganizowanej grupy, pozował każdego z osobna w swojej przestrzeni. „Można niemal wyciąć każdego faceta i zrobić mu ładny portret” – mówi Yang. „Kiedy fotografuję grupy, staram się podkreślać łączące je cechy, nakładając ciała na siebie, prosząc fotografowanych o dotknięcie, jeśli jest to właściwe, i upewniając się, że ogólny kształt grupy sprawia wrażenie spójnego. Jednak nie w przypadku tych gości.”

Aby nadać portretowi pewną strukturę, skomponuj grupę za pomocą wzoru geometrycznego. Dwa popularne rozwiązania to pozy „wierzchołek” i „siatka”. Grupa Streibera na pierwszej stronie rozkładówki jest ustawiona na siatce, podczas gdy kowboje Petera Yanga powyżej i obozowicze Buffa Stricklanda są pozowani z obiektem tworzącym wierzchołek trójkąta. Yang, słynny strzelec redakcyjny z Brooklynu w stanie Nowy Jork, umieścił na koniu najniższego kowboja, aby dodać mu dodatkowej prezencji.

Inną strategią pozowania jest stworzenie rytmu w całej grupie. Dustin Snipes, specjalista ds. sportu z Los Angeles, który fotografował drużynę piłkarską, fotografował na przemian osoby stojące i siedzące. Yang stworzył rytm, zakładając na przemian niebieskie i białe koszule ze swoimi kowbojami. Czy Twoja grupa jest duża? Rozbij to. „Nie próbuj pozować 12 osób jednocześnie. Oszalejesz” – mówi Streiber. „Podziel grupę na 3-, 4- lub 5-osobowe podgrupy.”

Dustin Snipes fotografował drużynę piłkarską Westlake Village High School dla magazynu ESPN High School. Trzech zawodników drużyny ma sławnych ojców. Zdjęcia robione Nikonem D700. Fotograf Dustin Snipes, chcąc stworzyć portret uniwersyteckiej drużyny piłkarskiej z liceum na przedmieściach Los Angeles, chciał zachować lekkość. Zamiast pozować je klasycznie (i poważnie) na ruszcie, zabrał drużynę na ryby. Jeśli chcesz dodać humoru portretowi grupowemu, mówi, użyj nieoczekiwanego lub nietradycyjnego miejsca i dobrego rekwizytu. „W tym przypadku była to największa ryba, na jaką mogłem sobie pozwolić w pobliskim sklepie spożywczym” – śmieje się.

Kłócące się dzieci

Tworząc grupę rodzinną składającą się z osób w różnym wieku, jako ostatni krok postaw niespokojnych członków rodziny – czyli dzieci. Jak wyjaśnia Yang:„Jeśli kręcisz sześć osób, nie możesz mieć sześciu stale zmieniających się zmiennych. Zaczynam od wybrania fotografów, którzy dobrze wyglądają i które, jak sądzę, potrafią przyjąć pozę. W przypadku kowbojów ustawiłem dwóch zewnętrznych facetów, aby służyli jako kotwice, a następnie skupiłem się głównie na koniu, co było symbolem wieloznacznym”.

Dzieci często mogą być podobnymi symbolami wieloznacznymi. Ustaw wszystkich na swoich miejscach, a potem skup się na dzieciach. Mów i kieruj dalej, nie pozwól, aby ktoś się rozpraszał lub tracił kontakt z otoczeniem. Pomocne będzie także, jeśli spróbujesz zapamiętać ich imiona.

Odzież i lokalizacje

Przed sesją Streiber prosi swoich bohaterów, aby nosili ubrania w kolorach ziemi, takich jak czarny, beżowy lub brązowy. Poprosi także o odcienie klejnotów, takie jak burgund, szmaragd, seledyn lub turkus. Ale bez kolorów podstawowych. "Podstawowe w dużej grupie to piorunochrony. Czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony — twoje oczy kierują się właśnie tam, a nie o to chodzi w portretach grupowych."

W przypadku tej kadry promocyjnej dla chicagowskiej produkcji teatralnej Saverio Truglia chciał, aby jego bohaterowie odzwierciedlali spójne koleżeństwo, które przejawia się we wspólnych spojrzeniach, podobnej mowie ciała i ubiorze. Jednocześnie jednak ich mimika sugeruje, że są to odrębne jednostki. „Wszyscy inwestują w swoją przyszłość. Ale nie wszyscy myślą o niej tak samo” – mówi Truglia. Rowerzyści z Truglii są przykładem pozy wierzchołkowej lub trójkątnej.

Saverio Truglia, zawodowiec z Chicago, który strzelał do rowerzystów, mówi:„Proszę ludzi, aby nakładali warstwy, ponieważ może to zwiększyć zainteresowanie wizualne i dać mi więcej pracy”.

W przypadku swoich motocyklistów Truglia użył tła ciemniejszego niż bohaterowie. „Oddzielał tematy, wysuwając je do przodu, podczas gdy stonowane tło tworzyło [odpowiednio redakcyjnie] poczucie mroku.”

Streiber lubi ustawiać swoje grupy w rogach, tak jak to zrobił w przypadku naszego zdjęcia otwierającego. „Ściany zbiegające się w narożnik z siłą przesuwają się przez ramę, zmuszając do głębszego spojrzenia na obraz” – mówi.

Geometryczne tło może pomóc w kadrowaniu fotografowanych osób, tak jak miało to miejsce w przypadku pierwszego zdjęcia Streibera. Ale nie chcesz, żeby było tam zbyt wiele linii. „W przypadku grup wizualnie tyle się dzieje, że wolę, aby tła były proste i nie rozpraszały” – mówi Buff Strickland, specjalista ds. stylu życia z Austin w Teksasie.

Pod wieloma względami fotografowanie dzieci w grupach jest łatwiejsze niż fotografowanie dorosłych, mówi Buff Strickland. „Są mniej samoświadome niż dorośli i chętnie przytulają się do innych dzieci stojących w pobliżu”. Nie chcesz umieszczać ich w miejscach lub sytuacjach, których nie znają. Zamrożą się lub spanikują. Obozowicze Strickland to kolejny przykład pozowania wierzchołkowego – lub trójkątnego.

Właściwy bieg

Fotografowanie na statywie jest niezbędne, jeśli chcesz mieć możliwość cyfrowej zamiany twarzy. „Podczas fotografowania grupowego często się zdarza, że ktoś mrugnie. Regularnie fotografuję na statywie, żeby łatwiej było wymienić głowice” – mówi Truglia.

Ważny jest także dobór obiektywu. W przypadku portretu trzech rowerzystów Truglia użył nieco szerokokątnego obiektywu, aby podkreślić centralną dominację głównego bohatera.

Jednak w portrecie równych sobie ostrzega, że obiektyw szerokokątny może uwypuklić bliski obiekt, wyolbrzymiając jego rozmiar w porównaniu z bardziej odległymi postaciami.

W przypadku dużych grup możesz ulec pokusie użycia obiektywu szerokokątnego, aby zmieścić wszystkich. Pomyśl jednak dwa razy. W przypadku obiektów znajdujących się w równej odległości od aparatu obiektywy szerokokątne sprawiają, że obiekty zewnętrzne wydają się duże w porównaniu z tymi umieszczonymi w środku kadru.

Jak uchwycić duże grupy bez zniekształceń szerokokątnych? Art Streiber sugeruje kompozyt „obok siebie”. Kiedy szuka lokalizacji, upewnia się, że jest miejsce na kamerę, którą można umieścić z dala od grupy. Następnie wyciąga normalny obiektyw, ustawia lewą stronę grupy i wykonuje serię ekspozycji. Następnie obraca aparat zamontowany na statywie w prawo, ustawia obiekty po tej stronie kadru i wykonuje serię ekspozycji. Obie strony są następnie łączone, a wynik jest wolny od zniekształceń. Nasze pierwsze zdjęcie jest umieszczone obok siebie, a wszystkie jego tematy wydają się sobie równe, z niemal kinową prezencją. Podział grupy na dwie sprawia również, że pozowanie jest mniej zniechęcające – i czyż nie jest to atrakcyjna myśl w przypadku wakacyjnego portretu grupowego?