W skrócie
- Strzał amerykański to skrzyżowanie strzału średniego i strzału szerokiego
- Często służy do wyrażania pewności siebie i/lub bohaterstwa
- Amerykańskie ujęcie jest często najczęściej stosowane w westernach, ale ma swoje miejsce w innych gatunkach
W jaki sposób zmiany w ujęciach kamery i polu widzenia wpływają na niepowtarzalny, dynamiczny wygląd ekranu? Doświadczeni filmowcy wiedzą, że odpowiednie ujęcie odpowiadające odpowiedniemu nastrojowi jest niezbędne do powodzenia opowieści wizualnej. Wybierz słynne „amerykańskie ujęcie”. Jeśli chcesz oddać w swoim ujęciu intensywny, heroiczny lub dramatyczny nastrój, amerykańskie ujęcie to crème de la crème kinowych ujęć kamery. Oto dlaczego.
Jaki jest amerykański strzał?
Strzał amerykański – znany również jako strzał „kowbojski” – jest zmienioną krzyżówką strzału średniego i strzału szerokiego. Jest oprawiony w nieco większą ramę niż ujęcie średnie, ale ma mniejszą skalę niż ujęcie pełne lub szerokie.
W anatomii rozmiarów stosowanych w zdjęciach pełne ujęcie to pełne kadrowanie obiektu od stóp do głów. Średnie ujęcie kadruje obiekt bliżej i bardziej szczegółowo. Wreszcie zbliżenie wypełnia kadr twarzą fotografowanej osoby, utrzymując uwagę widza na emocjach bohatera.
Ujęcie kowbojskie kadruje obiekt od połowy talii do miejsca tuż nad głową, a aparat jest umieszczony na wysokości bioder. Samo określenie jest właściwie tłumaczeniem wyrażenia z francuskiej krytyki filmowej:„plan américain”. Swoją nazwę wziął także od częstego stosowania w amerykańskich westernach – na przykład John Wayne, Roy Rodgers i Lone Ranger.
Ci kowboje reprezentowali w kinie siłę, siłę, machizm i po prostu imponujące postacie. I właśnie to amerykańskie ujęcie chce przekazać na ekranie.
Co robiamerykański strzał osiągnąć?
Od samego początku twórcy filmowi używali amerykańskiego ujęcia, aby przekazać bohaterstwo i pewność siebie dobrym ludziom na ekranie. A w niektórych przypadkach nawet źli ludzie.
Z reguły ujęcie dramatyczne pokazuje w kadrze najbardziej odsłonięte części ciała postaci. Nie z bezbronności, ale z zastraszenia. Ponieważ zdjęcie amerykańskie plasuje się pomiędzy średnim a pełnym ujęciem, równoważy kadrowany obiekt i tło. Twórca filmu może wyrazić emocje poprzez postawę, postawę i ekspresję aktora, bez konieczności polegania na dramatycznych zbliżeniach.
W klasycznych westernach reżyserzy wykorzystali amerykańskie ujęcie, aby zwrócić uwagę na aktora w imponującej postawie. Zwykle aktor jest gotowy do działania — wyjmuje pistolet z kabury lub gwałtownie obraca karabin przed przeładowaniem, tak jak zrobił to aktor Chuck Connors w telewizyjnym westernie „The Rifleman” (1958–1963).
Amerykański strzał niekoniecznie jest prosty. Pozwala jednak twórcom filmowym dać widzom wizualny efekt patrzenia na główny temat. Tymczasem rozmieszczenie kamery wykorzystuje perspektywę, aby wzmocnić bohaterstwo lub zastraszającą siłę postaci.
Przykłady amerykańskich ujęć filmowych
Amerykańskie ujęcie jest popularne w przypadku filmowania postaci opanowanych i bohaterskich, jednocześnie skupiających istotne działania, takie jak wyciąganie broni, w ujęciu. Ujęcie kończy się ujawnieniem emocji i manier aktora, takich jak twardość, złość, wrażliwość i strach. Niektóre przykłady obejmują klasyczne westerny Johna Wayne’a i Clinta Eastwooda.
Klasyczny spaghetti western z 1966 r., „Dobry, zły i brzydki” (1966), przedstawia Eastwooda od kabury pistoletu po czubek głowy. To starcie, przygotowujące widza na kulminacyjny moment, gdy Eastwood wyciąga pistolet z biodra. Początkowe zbliżenie dłoni Eastwooda wiszącej nad kaburą pistoletu od razu wywołuje poczucie niepokoju w scenie. Napięcie rośnie aż do momentu, w którym Eastwood i pozostali bohaterowie zaczynają rysować. Następnie widzimy amerykańskie ujęcie naszego bohatera, Clinta Eastwooda, oddającego pierwszy strzał.
Oto przykład tej sceny w ruchu. Eastwood, oprawiony w amerykańskim ujęciu, jako pierwszy strzela z pistoletu na końcu klipu:
Tę technikę kowbojskiego strzału można zobaczyć w innym klasycznym westernie. „Strzelec” Johna Wayne’a (1976). Ujęcie przedstawia naszego bohatera, skupiającego się na dobyciu broni na koniu. Oto klasyczna scena w akcji:
W filmie Johna Wayne’a „Dyliżans” (1939) amerykańskie ujęcie zostało użyte do kadrowania Wayne’a, gdy ten obraca karabinem. To ujęcie można zobaczyć na początku poniższego filmu. Zawiera doskonałe przykłady zarówno Johna Wayne’a, jak i aktora „Strzelec”, Chucka Connorsa, strzelającego z broni w klasycznych ujęciach kowbojskich:
Amerykańskie ujęcie natychmiast daje bohaterowi poczucie dramatyzmu, intensywności i uporu. To obrazy i emocje, których nie da się łatwo wywołać samym ekstremalnym zbliżeniem czy pełnym ujęciem. Zbliżenie pokazuje mimikę twarzy, ale nie mowę ciała. Tymczasem pełne ujęcie umieszcza aktora na dystans, aby uchwycić poczucie siły i bohaterstwa.
E przykłady amerykańskich ujęć we współczesnym filmie
We współczesnym kinie twórcy filmowi zaczęli na nowo nawiązywać do klasycznej akcji i agresji w stylu i technice, sięgając po amerykańskie ujęcia.
Przyjrzyjmy się filmowi „Kowboje i kosmici” z 2011 roku (2011) z Danielem Craigiem w roli Jake’a Lonergana. W tej scenie kosmici najpierw atakują stare zachodnie miasto. Jake wyrywa się z więzów i stoi wyprostowany i bohaterski, gdy statki obcych zbliżają się prosto na niego.
Jake jest otoczony od biodra w górę, a jego obca bransoletka jest uzbrojona i gotowa do strzału. (Zobacz klasyczne amerykańskie ujęcie w klatkach 3:35 i 3:46.)
Innym dobrym przykładem amerykańskiego kręcenia we współczesnym kinie jest XVIII-wieczny film „Ulubiony” z 2018 roku (2018). Scena przedstawia Lady Sarę strzelającą z pistoletu do swojej nowej służącej Abigail (klatka 0:28). Amerykańskie ujęcie przedstawia Lady Sarę pewną siebie i potężną, gdy celuje i strzela.
Innym współczesnym przykładem amerykańskiego ujęcia jest hitowy serial HBO „Gra o tron” (2011–2019). Tutaj Jon Snow jest ujęty od kolan, gdy wyciąga miecz, a kawaleria Ramsaya Boltona zbliża się w jego stronę. Masz poczucie bohaterstwa postaci, którego nie da się osiągnąć za pomocą długiego, szerokiego lub bliskiego ujęcia.
Wniosek
Teraz, gdy wiesz już więcej o amerykańskim strzale, utwórz własną listę strzałów. Zastanów się, jak wykorzystałbyś ujęcie w swoich własnych projektach. Nawet jeśli nadal nie jesteś pewien, przetestuj wody, realizując projekt, który masz na myśli lub taki, który robisz po prostu dla zabawy. To nie tylko technika stosowana w filmach kowbojskich. Filmy komiksowe również zaadaptowały tę technikę do swoich filmów. Nawet influencerzy internetowi wykorzystali to ujęcie w swoich treściach wideo.
Amerykańskie ujęcie może być niezwykle skuteczne w przypadku każdego filmu lub projektu wideo, który chce uchwycić emocje, bohaterstwo i wyższość w dowolnym gatunku, jaki możesz sobie wyobrazić. Jeśli więc masz ochotę wypróbować to samodzielnie, zrób to. Nauczysz się tylko poprzez działanie. Podsumowując, strzał amerykański jest zmienioną krzyżówką strzału średniego i strzału szerokiego i ma głębokie korzenie w gatunku zachodnim. Może być świetny do nadawania scenom bardziej dramatycznego charakteru; jednak zachowaj ostrożność, jeśli go używasz. To bardzo stylistyczne ujęcie, które będzie się wyróżniać, jeśli nie będzie pasować do dynamiki Twojego filmu. Poćwicz, a będziesz wiedział, kiedy i czy powinieneś użyć zastrzyku.